จากดินโดยพลัน ก็เริ่มแตกหน่ออ่อนขึ้นมาแล้ว
ไป๋จื่อรีบหลบตา ก่อนจะกระแอมสองครั้ง พวงแก้มขาวละเอียดเจือสีแดงระเรื่อ “แค่ก…ข้าควรจะกลับไปแล้ว เจ้าก็พักเถอะ”
หูเฟิงมองเงาหลังของนางจากไปอย่างรีบร้อน มุมปากของเขาค่อยๆ ยกยิ้มจาง ในดวงตาสาดประกายไปทั่ว
เช้าวันต่อมา ไป๋จื่อกับหูเฟิงออกเดินทางจากหมู่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ บังคับรถม้าไปยังที่ว่าการอำเภอในเมืองชิงหยวน
เมิ่งหนานและองครักษ์จินออกรอพวกเขาอยู่ที่หน้าประตูเรือนเช่นครั้งก่อน ทั้งสองคนมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ราวกับว่าซูบผอมลงไปมากทีเดียว
เมื่อเห็นเงาร่างของไป๋จื่อและหูเฟิงอยู่ไกลลิบๆ องครักษ์จินก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “มาแล้วๆ” เขาวิ่งไปข้างหน้าด้วยความดีใจ ขณะเดียวกันก็เห็นไป๋จื่อถือกล่องอาหารในมือมาแต่ไกล “มาหาพวกข้าทั้งที เหตุใดต้องนำของติดไม้ติดมือมาด้วย ข้าเกรงใจจริงๆ” ปากบอกว่าเกรงใจ แต่กลับยื่นมือออกไปเร็วอย่างยิ่ง
หูเฟิงชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง ใบหน้าของเขาบัดนี้มีแต่แววถากถาง “ในเมื่อเกรงใจ เช่นนั้นก็อย่ากิน”
……….
ตอนที่ 218 ราคาข้าวขึ้นราวกับน้ำขึ้น
องครักษ์จินถลึงตามองเขา “เกี่ยวอะไรกับเจ้า นี่เป็นสิ่งที่แม่นางไป๋มอบให้ข้า”
เมิ่งหนานก็เดินเข้ามาเช่นกัน มือหนึ่งคว้ากล่องอาหารไปจากในมือขององครักษ์จิน “นางมอบให้ข้าแท้ๆ เจ้านั่นแหละเกี่ยวอะไรด้วย”
จินเสี่ยวอันมีแววตาร้อนรน “นางมอบให้พวกเราทั้งสองคน ท่านเก็บไว้กินคนเดีย
