น้าหมู่บ้าน ข้าเข้าใจถึงเจตนาดีของท่านนะเจ้าคะ แต่เวลานี้ข้าไม่มีกะใจคิดถึงเรื่องพวกนี้จริงๆ ข้าเพียงอยากให้ท่านแม่ของข้ามีชีวิตที่สงบสุข ตอนนี้ยังไม่มีความคิดที่จะแต่งให้ผู้ใดเจ้าค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านรีบพูดว่า “เด็กคนนี้นี่ พูดอะไรของเจ้า บุรุษต้องมีครอบครัว สตรีย่อมต้องแต่งให้บุรุษ นี่เป็นเรื่องที่ถูกต้องตามครรลอง แม้ตอนนี้เจ้ายังอายุน้อย แต่พวกข้าก็ไม่ได้จะบังคับให้เจ้าแต่งงาน แค่พบหน้ากันก่อน เหมาะสมกันอย่างไรค่อยหมั้นหมาย รออีกสักสองสามปีค่อยแต่งงานก็ได้ ถึงอย่างไรหลานชายข้าก็ไม่ได้อายุมากถึงเพียงนั้น เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
ไม่ใช่เพราะอายุไม่เยอะ แต่อายุน้อยเกินไป นางไม่กล้าแต่งหรอก!
ถึงอย่างไรก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ หากอยู่ในยุคปัจจุบัน ก็นับว่าผิดกฎหมายแล้ว
“ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ใช่ว่าข้าต้องการจะฉีกหน้าท่านนะเจ้าคะ แต่ข้าคงทำไม่ได้จริงๆ อีกอย่าง ท่านลืมเรื่องที่ข้าถูกคนสกุลไป๋ทุบตีบาดเจ็บหนัก จนให้กำเนิดบุตรไม่ได้แล้วหรือ คนเช่นข้าจะแต่งให้หลานชายท่านได้อย่างไร ถึงแม้ท่านไม่สนใจเรื่องนี้ แต่ครอบครัวของท่าน…เฮ้อ…”
หัวหน้าหมู่บ้านชะงักไป นึกถึงเรื่องนี้ได้โดยพลัน จริงด้วย ก่อนหน้านี้ลู่จ่างชุนเคยพูดไว้จริงๆ เขาบอกว่าไป๋จื่อถูกตีจนบาดเจ็บถึงภายในช่องท้อง เกรงว่าจะให้กำเนิดลูกไม่ได้อีก ตนลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
สตรีนางหนึ่งให้กำเนิดบุตรไม่ได้ ถึงแม้จะหน้าตางดงาม แต่เกรงว่าจะแต่
