ากเตียงแน่ อีกอย่างเวลานี้ราคาข้าวก็ขึ้นแล้ว ถึงแม้นางจะอดทนอีกคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ก็อาจจะซื้อข้าวที่ราคาถูกกว่านี้ไม่ได้
ไป๋เถี่ยหนิวยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มลำพองใจ
“ตกลง พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้” เขาหมุนตัวกลับเข้าไปในเรือน ไม่นานนักก็ออกมา ในมือถือกระเป๋าผ้าใบหนึ่ง ข้างในบรรจุข้าวหนึ่งโต่วที่ชั่งอย่างดีไว้
เขาไม่ได้รีบร้อนส่งให้หญิงชรา และยื่นมือออกไป พลางกล่าวว่า “นำสองเฉียนมา”
หญิงชราหัวเราะแห้งๆ “ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าลดราคาให้ข้าหน่อยไม่ได้หรือ วันหน้าข้าจะนำเงินมาให้เจ้า”
ไป๋เถี่ยหนิวส่ายหน้า “เช่นนั้นไม่ได้ ข้าพอจะเชื่อใจคนอื่นได้ แต่ข้าไม่เชื่อใจเจ้า เงินแลกข้าว ไม่มีการเจรจามากกว่านี้”
นางเคยใช้ลูกไม้นี้ในหมู่บ้านมาแล้วหลายครั้ง มีคนไม่น้อยติดกับของนาง แต่หากเวลานี้ไป๋เถี่ยหนิวยังเชื่อนาง เช่นนั้นเขาก็ช่างโง่งมนัก
……….
ตอนที่ 198 ขายเพียงหนึ่งโต่วต่อคน
หญิงชราหมดหนทาง ทำได้เพียงส่งเงินสองเฉียนไปอย่างว่าง่าย ในใจรู้สึกเจ็บปวดนัก ทรมานเสียยิ่งกว่ามีคนเฉือนเนื้อของนางไปเสียอีก
หลังจากได้สองเฉียนและกลับเข้าเรือนไปแล้ว หลี่ซื่อ ภรรยาของไป๋เถี่ยหนิวก็เดินออกมาจากในเรือน บนใบหน้ามีแต่ความกลัดกลุ้ม “ที่รัก ทั้งบ้านของพวกเรามีข้าวทั้งหมดสองโต่ว เดิมทีก็ตึงมืออยู่แล้ว เจ้าขายให้คนนอกไปแล้วหนึ่งโต่ว เมื่อถึงเวลาที่ร้านขายข้าวในเมืองไม่มีข้าวเหลือแล้ว เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไร”
ไป๋เถี่
