หลายวันแล้ว วันนี้จะได้กินเนื้อสัตว์เสียบ้างสักทีว่ากันว่า ผู้คนกลัวการมีชื่อเสียง เฉกเช่นหมูกลัวว่าจะอ้วนขึ้น ครั้นมีเงินก็ได้อย่าได้อวดร่ำอวดรวย ทว่าเจ้าใหญ่ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้น แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยสัมผัสเงินก้อนใหญ่ถึงเพียงนี้มาก่อน จนแม้กระทั่งอยากจะแบกไว้บนหัวเสียด้วยซ้ำ ขณะซื้อเนื้อก็ตั้งใจตะโกนว่า “คนขายเนื้อ ข้าแตกเงินก้อนสิบตำลึงได้หรือไม่”ชายหนุ่มคนขายเนื้อช้อนสายตาขึ้นมองเขา ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พี่ชายช่างพูดเล่นเสียจริง หากข้าทอนแม้แต่เงินก้อนสิบตำลึงไม่ได้ เช่นนั้นแล้วข้าจะทำแผงขายเนื้อต่อได้อย่างไร”[1] เซิง (升) ปริมาตรวัดข้าว 1 เซิงเท่ากับ 0.1 โต่ว
ตอนที่ 190 โรงรับจำนำเฉินจี้
หลิวซื่อทำหน้าตาน้อยใจ แต่น่าเสียดายที่แม่สามีไม่มองนางโดยสิ้นเชิง หญิงชราหมุนกายเดินเข้าไปในเรือน ไปหาบุตรชายสองคนที่กำลังแย่งกันว่าผู้ใดคนจะเป็นคนถือพู่หยก
หญิงชราเข้าไปแย่งพู่หยกมาจากมือของบุตรชายทั้งสองคน ก่อนจะยัดมันใส่ในมือของเจ้าใหญ่ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้าใหญ่ตัวสูงใหญ่ เก็บไว้กับตัวเขาแล้วปลอดภัยกว่า แต่ข้าก็พูดไปอย่างนั้น ขอเพียงไม่เจอโจรดักปล้น ไว้กับตัวใครก็เหมือนกันทั้งนั้น จำนำได้เงินเท่าไร ก็นำเงินกลับมาเท่านั้น”
เจ้ารองไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง แต่เขาไม่พอใจแล้วอย่างไร สุดท้ายแล้วก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงตามเจ้าใหญ่ออกจากสกุลไป๋ไปอย่างหัวเสีย พวกเขา
