องนางเอง พวกเราอยากยุ่งก็เข้าไปยุ่งไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”แม่สามีพลันโมโห “ใครบอกว่ายุ่งไม่ได้ นางไม่ใช่คนสกุลไป๋หรือ ขอเพียงนางใช้สกุลไป๋ อย่างไรข้าก็เข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ พวกเราสกุลไป๋เลี้ยงนางมาตั้งสิบสองปี อย่างไรก็ต้องจัดการเงินนี้ให้กระจ่าง”สะใภ้ใหญ่ก็คิดเช่นนั้น นางมาพูดต่อหน้าแม่สามีเช่นนี้ เพราะหวังว่าจะได้ประโยชน์จากไป๋จื่อ มีหญิงชราออกหน้า หนึ่งครั้งไม่สำเร็จ สองครั้งไม่สำเร็จ ครั้งที่สามอย่างไรก็ต้องสำเร็จ นอกเสียจากไป๋จื่อและจ้าวหลานไม่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจางซื่อออกมาจากในเรือน กล่าวกับหญิงชราพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะ “เรื่องของผู้อื่นค่อยว่ากันทีหลังก็ได้ วันนี้พวกเราจะกินอะไร”หลายวันมานี้พวกเขาออกไปขุดผักป่าทุกวัน ผักป่าที่ขุดได้ก็ยังไม่พอกับปริมาณการกินในแต่ละวันของพวกเขา วันนี้ฝนตกหนักตั้งแต่เช้า พวกเขาจึงไม่ได้ออกไปข้างนอก ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ในบ้านแม้แต่สิ่งของที่กินได้ก็ยังไม่มีหญิงชราก็หิวเช่นกัน ของอย่างผักป่านี้ไม่ค่อยอยู่ท้องนัก กินเข้าไปสองชั่วยามก็ขับถ่ายออกมาจนเกลี้ยงแล้วนางถลึงตามองจางซื่ออย่างไม่สบอารมณ์ครั้งหนึ่ง “กินๆๆ รู้จักแต่กิน คิดถึงเรื่องอื่นบ้างจะได้หรือไม่”จางซื่อยิ้มเย็น “คิดเรื่องอื่น? คิดอะไรเล่า ข้าก็หิวจนหน้าอกติดกับแผ่นหลังแล้ว ยังมีแรงคิดถึงอะไรได้อีก”พูดถึงความขี้เหนียว หากหญิงชราเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าเรียกตัวเองเป็นที่หนึ่งอ
