ื่อไม่ใช่คนเลว ไม่มีเจตนาจะทำร้ายพวกเจ้า แม้สิ่งของของข้าเหล่านี้จะแปลกสำหรับพวกเจ้า แต่พวกมันกลับเป็นยาดีที่ใช้รักษาคนป่วยและช่วยชีวิต”
นางหยิบสิ่งของออกมาจากในกระเป๋าผ้าอีก เข็มเย็บ ด้ายสำหรับเย็บแผล แหนบ กรรไกร…
หลังจากนางใช้ผ้าชุ่มน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดสิ่งของเหล่านั้นแล้ว นางก็วางพวกมันบนผ้าชิ้นเดิมบนโต๊ะข้างเตียง เพื่อให้สะดวกในการหยิบใช้
ที่นี่ไม่มีพยาบาลเป็นลูกมือคอยช่วยเหลือนาง จึงจำเป็นต้องพึ่งพาตนเองทุกอย่าง
เมิ่งหนานมองเข็มเย็บที่มีลักษณะโค้งงอ พลันร้องเสียงหลงและตัวสั่น “น่ะ นั่นคืออะไร”
ไป๋จื่อไม่ได้ตอบ กลับใส่ด้ายบางๆ สีดำใส่เข้าไปในรูเข็ม เมิ่งหนานก้มหน้าลงมองบาดแผลของตนเอง อดใจสั่นไม่ได้ “เจ้าไม่ได้คิดจะใช้สิ่งนี้ปักลายบนตัวข้ากระมัง”
เด็กสาวถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ข้าปักลายไม่เป็นหรอก เอ็นข้อมือของท่านขาดแล้ว จำเป็นต้องเย็บตรงจุดที่ขาด หากไม่ใช้เข็ม เช่นนั้นแล้วจะใช้อะไรเย็บ”
ครั้นเห็นเมิ่งหนานมีสีหน้าขาวซีด นางก็ยิ้มกล่าวว่า “วางใจเถอะ ไม่เจ็บหรอก”
“ไม่เจ็บ? เข็มหนาเช่นนี้ ด้ายหนาขนาดนี้ จะไม่เจ็บได้อย่างไร” ระหว่างที่เขาพูด ไป๋จื่อก็ลงเข็มแล้ว ความรู้สึกที่ปลายเข็มแหลมคมทะลุผ่านผิวและเนื้อนั้น เขาแม้กระทั่งรู้สึกได้ว่าด้ายยาวๆ กำลังดึงทึ้งอยู่ในเนื้อของเขา แต่ที่น่าแปลกก็คือ เขาไม่รู้สึกเจ็บแม้สักนิดจริงๆ ราวกับเนื้อชิ้นนั้นกลายเป็นเนื้อตายไปแล้ว…
หูเฟิงเลิก
