คิ้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเมิ่งหนานจะไม่ร้องครวญครางอีก เสียงร้องเมื่อครู่หายเงียบไป การเย็บที่ดูแล้วน่าหวาดหวั่นและดูเจ็บปวดในตอนนี้ เหตุใดเขาถึงไม่ร้องออกมาเล่า
ท่าทางของไป๋จื่อคล่องแคล่วมาก หากไม่ใช่คนโง่ล้วนต้องมองออก ว่านางไม่ได้ทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน ราวกับว่าเคยทำมาเป็นร้อยเป็นพันครั้งจนชินมือเสียแล้ว
ไม่นานการเย็บก็จบลง หลังจากเย็บเอ็นข้อมือเรียบร้อยแล้ว นางก็เย็บบาดแผลบนผิวหนังอย่างรวดเร็วอีก ง่ายดายเหมือนกับการเย็บกระเป๋าที่ขาดให้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง
ไป๋จื่อตัดด้าย ก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของ
หูเฟิงถามเมิ่งหนานที่ไม่ร้องออกมาสักแอะ “ไม่เจ็บหรือ”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “ไม่เจ็บ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกได้ว่าด้ายนั่นกำลังดึงทึ้งอยู่ในเนื้อของข้าแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด”
……….
ตอนที่ 184 มอบหัวใจให้หูเฟิงเหล่มองขวดบนโต๊ะ ขวดขนาดเล็กเท่านิ้วของเด็กสาว ของเหลวโปร่งใสด้านในถูกไป๋จื่อใช้เข็มและหลอดดูดออกมาใช้จนหมด และมันอยู่ในร่างกายของเมิ่งหนานทั้งหมดก่อนหน้านี้นางเคยพูดว่า มีสิ่งนี้แล้วจะไม่เจ็บเขามองไป๋จื่อเก็บข้าวของชิ้นแล้วชิ้นเล่าใส่กระเป๋าผ้า ในใจมีแต่คำถามมากมายอัดอั้นอยู่ ทว่าเขาก็ไม่อยากจะเอ่ยปากถามต่อหน้าเมิ่งหนานเมื่อไป๋จื่อเก็บของเสร็จแล้ว นางก็ผูกเชือกปิดปากกระเป๋าผ้า คราวนี้ถึงจะเดินไปนั่งลงที่ข้างโต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง เพื่อเขียนใบสั่งยาสองใบให้เมิ
