ทย์แผนจีน ทั้งยังชำนาญในแพทย์แผนปัจจุบัน นับเป็นโชคดีของนาง และเป็นโชคดีของเมิ่งหนานเช่นกัน
นางเปิดประตูออก ก่อนจะเรียกองครักษ์จินเข้ามา นางส่งใบสั่งยาสองใบให้เขา “ใบสั่งยาสองใบนี้ ใบหนึ่งเป็นยาสำหรับใช้ภายนอก วันหนึ่งใช้สองครั้ง เช้าหนึ่งครั้ง เย็นหนึ่งครั้ง ส่วนอีกใบเป็นยาสำหรับภายใน วันหนึ่งใช้สามครั้ง ก่อนอาหารทั้งหมด”
องครักษ์จินรับใบสั่งยาไป ครั้นเห็นตัวอักษรที่เขียนไว้อย่างครบครันบนนั้น เขายิ้มกล่าว “ข้าจะจำไว้”
ไป๋จื่อหันกลับไปมองเมิ่งหนาน แล้วพูดอีกว่า “สามวันให้หลังข้าจะมาตรวจอาการอีกครั้ง ระหว่างนี้อย่าได้ใช้แรงที่มือซ้าย ต้องระมัดระวัง อย่าได้ชะล่าใจ ไม่เช่นนั้นหากขาดอีกครั้ง ข้าก็ไม่อาจรักษาได้แล้วเช่นกัน”
“ข้าเข้าใจแล้ว สามวันนี้ข้ารับรองว่าจะจับตาดูเขาทั้งวันทั้งคืน แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำก็จะไม่ให้เขาถอดกางเกงเองเลยเชียว” องครักษ์จินกล่าว
ไป๋จื่อที่เดิมทีมีสีหน้าจริงจังมาโดยตลอด จู่ๆ ก็เกร็งไว้ไม่ไหว ในหัวเต็มไปด้วยภาพองครักษ์จินช่วยเมิ่งหนานถอดกางเกง รวมถึงเช็ดก้นด้วยซ้ำไป สุดยอด บาดตายิ่งนัก
เมิ่งหนานหน้าแดงระเรื่อ ตะคอกใส่องครักษ์จินว่า “พวกเจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ”
องครักษ์จินกลอกตา “หากข้าไม่พูด พวกท่านล้วนต้องคิดว่าข้าเป็นใบ้ ข้าไม่ใช่คนใบ้สักหน่อย”
เมื่อจะออกจากที่ว่าการอำเภอ ไป๋จื่อกล่าวกับเมิ่งหนานว่า “จำคำที่ข้าพูดกับท่านไว้ก่อนหน้านี้ด้วยนะเจ้
