าคะ รักษาสัญญาที่มีต่อข้าด้วย อย่าได้ทำให้ข้าผิดหวังเชียว”
เมิ่งหนานรู้ว่านางจริงจัง เขามองออกจากในสายตาของนาง ว่านางไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อย
เขาพยักหน้า “วางใจเถอะ เรื่องที่ข้ารับปากเจ้าแล้ว ข้าจะต้องทำให้ได้อย่างแน่นอน”
ไป๋จื่อถือกระเป๋าผ้าเดินไป ส่วนหูเฟิงตามหลังไปติดๆ
องครักษ์จินเข้ามาที่หน้าเตียงของเมิ่งหนาน ยิ้มถามว่า “คุณชาย ท่านรับปากอะไรนางหรือ คงไม่ใช่รับปากจะมอบหัวใจให้นางกระมัง”
เมิ่นหนานถอนใจเสียงหนึ่ง “ข้าว่าเรื่องนั้นต้องดูความยินยอมของนางถึงจะใช้ได้” เด็กสาวผู้นี้พิเศษเหลือเกิน ยิ่งมองยิ่งไม่เหมือนเด็กสาวในป่าเขาทั่วไป สิ่งของแปลกประหลาดในกระเป๋าใบนั้นของนาง แท้จริงแล้วนางได้มาจากที่ใดกัน
องครักษ์จินตกใจจนอ้าปากค้าง “คุณชาย ท่านไม่เป็นอะไรกระมัง ด้วยหน้าตาอันหล่อเหลาของท่าน รวมถึงฐานะและตำแหน่ง หากท่านอยากจะมอบหัวใจให้ แม่นางคนใดจะไม่รับบ้าง”
เมิ่งหนานมองรอยเย็บเหมือนตะขาบบนข้อมือตนเอง เขารู้ดีแก่ใจว่าไป๋จื่อไม่ใช่บุตรสาวของครอบครัวมั่งมีที่เขาเคยพบเจอ ที่จะยกหัวใจให้เขาง่ายๆ เพราะใบหน้า ฐานะ และตำแหน่งของเขา
เขาส่ายหน้า เขาคือเมิ่งหนานผู้สง่างาม ย่อมไม่มีทางหวั่นไหวกับเด็กสาวบ้านนา ไม่มีทางเด็ดขาด
ไม่มีทาง!
ครั้นเห็นสีหน้าของคุณชายย่ำแย่ลงอย่างกะทันหัน องครักษ์จินก็ไม่กล้าถามคำถามนี้อีก “คุณชาย เมื่อครู่คนของศาลาว่าการด้านหน้ามารายงานว่า มีผู้ประสบภัยที่หนีมาจากทางใ
