์จะพูดล้อเล่นกับนาง เขาขมวดคิ้วมองนางครั้งหนึ่ง “ยังไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก ต้องรอให้ป่วยก่อนหรืออย่างไร”
เด็กสาวแลบลิ้น นางบ่นอะไรบางอย่างอยู่คำหนึ่ง ก่อนจะรีบเข้าไปในเรือน
เมื่อนางออกมาก็พลันดึงดูดสายตาของชายหนุ่มทั้งสามคน องครักษ์จินกล่าวชมอีกครั้ง “ไก่งามเพราะขน คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ!”
ไป๋จื่อสวมเสื้อสั้นพื้นสีขาว ปักลายดอกไม้สีชมพู คอเสื้อทับซ้อนกันตรงหน้าอก นางสวมกระโปรงจับจีบยาวกรอมเท้าสีเหลืองอ่อน กระโปรงตัวนี้ค่อนข้างยาว เด็กสาวจึงต้องใช้มือยกกระโปรงขึ้น ยิ้มพลางกล่าวซื่อๆ ว่า “กระโปรงตัวนี้ยาวนัก เดินแล้วไม่ค่อยสะดวก”
รอยฟกช้ำบนใบหน้าก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว ผิวขาวละมุนดั้งเดิมยิ่งดูโดดเด่นภายใต้เสื้อสั้นสีชมพู ขับเน้นความงามของนางให้ชัดแจ้งยิ่งขึ้น แต่น่าเสียดายที่รูปร่างของนางผอมบางอยู่บ้าง
……….
ตอนที่ 180 ข้าจะไม่ออกไปเมิ่งหนานยิ้มกล่าว “จื่อยาโถวสวมชุดกระโปรงปักลายเช่นนี้แล้ว ช่างเหมือนคุณหนูตระกูลร่ำรวยเสียจริงๆ”หูเฟิงเห็นสายตาของเมิ่งหนานจับจ้องอยู่ที่ไป๋จื่อตลอด ก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง จึงชี้ไปที่กระเป๋าผ้าสีเทาซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ “ในกระเป๋าผ้าของเจ้าใส่อะไรไว้ เปียกแล้วจะไม่เป็นไรหรือ”ครั้นกล่าวจบ หูเฟิงก็เดินไปทางกระเป๋าผ้าใบนั้นไป๋จื่อพลันร้อนรน สาวเท้าถลันไปหากระเป๋าผ้า ด้วยกลัวว่าหูเฟิงจะเห็นสิ่งของข้างในเข้า ทว่าสิ่งที่น่าเศร้าก็คือ นางร้อนรนจนลืมไปว่าตอนน
