ี้สวมกระโปรงยาวที่ไม่พอดีตัวอยู่ จึงเหยียบชายกระโปรงของตนเองเข้า ถึงกับล้มลงบนพื้นดัง ‘โครม’เมิ่งหนานเห็นดังนั้นก็อยากจะเข้าไปประคอง ทว่ากลับเห็นหูเฟิงก้มลงตรงหน้านาง ดึงนางให้ลุกขึ้นยืน พลางมุ่นคิ้วคมได้รูป แล้วตำหนินางอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เหตุใดถึงยังหกล้มอยู่ได้ กลัวข้าขโมยของในกระเป๋าหรืออย่างไร”เด็กสาวรีบโบกมือ “ไม่ใช่ๆ กระโปรงชุดนี้ยาวไปหน่อย ข้าไม่ระวังจึงเหยียบเข้า”หูเฟิงมองชายกระโปรงที่นางยกขึ้น ยาวเกินไปช่วงหนึ่งจริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “ใครให้เจ้าตัวเตี้ยเช่นนี้ ถึงได้สวมกระโปรงเช่นนี้แล้ว ยังมีส่วนที่ยาวเกินออกมาอยู่อีก” แม้ปากเขาจะบ่นไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ยังคงนั่งยองๆ ลง แล้วฉีกชายกระโปรงออกช่วงหนึ่งอย่างใส่ใจไป๋จื่อร้อนใจ “เหตุใดเจ้าถึงฉีกออกเล่า นี่ไม่ใช่เสื้อผ้าของข้า เป็นเสื้อผ้าที่พี่เมิ่งช่วยข้ายืมมา ยังต้องคืนอีกนะ”ชายหนุ่มยืนตัวตรงด้วยความพอใจ แล้วสะบัดชิ้นผ้าในมือทิ้งไป ก่อนจะกล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า “ถือว่าซื้อชุดใหม่ให้นางก็พอแล้วไม่ใช่หรือ”เมิ่งหนานรีบเข้ามาใกล้ กล่าวตอบว่า “ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่กระโปรงชุดเดียวนะ ครั้งหน้าข้าจะซื้อให้เจ้าอีก”เขาเข้าไปใกล้ไป๋จื่อ ถามว่า “เจ้ารีบร้อนถึงเพียงนี้ มีเรื่องร้อนใจอะไรหรือ”นางพยักหน้า “ข้านำข้าวของมาแล้ว ข้าจะรักษาให้ท่านเดี๋ยวนี้”ที่แท้นางฝ่าฝนมาถึงที่นี่ ก็เพื่อรักษาบาดแผลให้เขาเมิ่งหนานฉีกยิ้ม เบิกบานเ
