จากบอกกล่าวสิ่งที่ตนเองต้องการเสียรอบหนึ่งแล้ว นางก็ไปล้างหน้าอย่างเบิกบานใจ เวลานี้ด้านนอกยังคงมีฝนโปรยปราย เมื่อนางล้างหน้าเสร็จแล้วจึงกางร่มไปทำอาหารเช้า ถือโอกาสให้หูเฟิงเตรียมรถม้าด้วยลุงหูเห็นนางจะออกไปข้างนอก จึงรีบถาม “ฝนตกหนักเช่นนี้เจ้าจะไปที่ใด รอให้ฝนหยุดก่อนค่อยไปไม่ได้หรือ”ไป๋จื่อกล่าว “ข้าจะไปรักษาแผลให้พี่เมิ่งที่ที่ว่าการอำเภอเจ้าค่ะ บาดแผลของเขาไม่อาจยืดเยื้อนาน ยิ่งรักษาได้เร็วเท่าไร วันหน้าก็ยิ่งฟื้นฟูได้เร็วเท่านั้น”หูจ่างหลินเข้าใจในทันที “ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นระหว่างเดินทางพวกเจ้าต้องระวังหน่อย รถมักจะตกหลุมและลื่นไถลได้ง่ายที่สุดในวันฝนตก เส้นทางที่พวกเจ้าใช้มีป่าเขาอยู่ อย่าได้ประมาทเสียล่ะ”เด็กสาวพยักหน้า “ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ ท่านเชื่อใจหูเฟิงไม่ใช่หรือ เขาทำสิ่งใดล้วนหนักแน่น มั่นคง ไม่ประมาทเลินเล่อ ยังต้องกังวลอะไรอีกเล่าเจ้าคะ”ลุงหูเบิกบานใจนัก เป็นดังเช่นที่นางว่า หูเฟิงนับเป็นคนที่ไร้ที่ติคนหนึ่ง หากจะมีอะไรที่น่าติล่ะก็ คงจะเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยชอบพูดจากระมังนางตุ๋นโจ๊กง่ายๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกางร่มไปรับจ้าวหลาน ตอนนี้มารดาของนางเย็บกระเป๋าผ้าเสร็จแล้ว ฝีเข็มงดงามกว่านางหลายเท่า ราวกับกระเป๋าผ้าที่ขายอยู่ในร้านเลยทีเดียวนางเร่งให้จ้าวหลานไปกินข้าวเช้า ส่วนตัวนางปิดประตูอยู่ในเรือน นำสิ่งของที่อยู่ในกล่องปฐมพยาบาลใส่ลงไปในกระเป๋าผ้
