อกเป็นชายหนุ่มที่ครั้งก่อนนำนางไปหาใต้เท้าเมิ่งพอดี เขาจำไป๋จื่อได้ในทันที จึงยิ้มแป้นกล่าวว่า “นี่แม่นางไป๋ไม่ใช่หรือ ครั้งก่อนตอนที่เห็นหน้าเจ้า บนใบหน้าของเจ้ายังมีรอยฟกช้ำ ดูไม่ออกว่าแท้จริงแล้วหน้าตาเป็นอย่างไร คราวนี้รอยฟกช้ำหายไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วแม่นางจะงดงาม งดงามเสียยิ่งกว่าคุณหนูใหญ่ของพวกข้าอีก”
ไป๋จื่อหัวเราะ “ท่านอย่าพูดมั่วสิเจ้าคะ หากคุณหนูใหญ่ของท่านได้ยินเข้า ท่านคงต้องตกที่นั่งลำบากแน่”
ชายหนุ่มผู้นั้นก็หัวเราะเช่นกัน “ก็จริงของเจ้า คุณหนูใหญ่ของข้าเป็นคนใจแคบจริงๆ หากนางได้ยินคำพูดนี้เข้า ข้าคงไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน”
จากนั้นเขาก็กล่าวอีก “แม่นางไป๋มาหาใต้เท้าเมิ่งสินะ” แม่นางไป๋ผู้นี้ไม่เพียงช่วยชีวิตของคุณชายน้อย ยังรักษาใบหน้าของใต้เท้าเมิ่งจนหายดีแล้ว วิชาแพทย์ของนางยอดเยี่ยมยิ่ง เรื่องนี้ทุกคนในที่ว่าการอำเภอล้วนรู้ดี
……….
ตอนที่ 172 เอ็นข้อมือของเมิ่งหนานขาดแล้วทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส ไป๋จื่อยิ่งยิ้มแป้นแล้น หูเฟิงเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ จึงทำหน้าง้ำ ขมวดคิ้วกล่าวว่า “คุยเสร็จแล้วหรือยัง ไม่มีธุระต้องทำหรืออย่างไรไป๋จื่อหัวเราะแห้งๆ ให้เจ้าพนักงาน “รบกวนท่านนำทางข้าไปสักหน่อยแล้ว”เจ้าพนักงานยิ้ม “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ รบกวนอะไรกัน ไปกันเถอะ”เขานำไปจื่อและหูเฟิงเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ เดินเลียบทางเดินเล็กๆ ไปเหมือนครั้งก่อน จนกระทั่งถึงจวนของเม
