ต้องการพูดออกมา“ตอนที่ข้ายังเด็ก มีครั้งหนึ่งข้าแอบขี่ม้าไปเที่ยวเล่นกับพี่ชาย แต่ไม่รู้ว่าม้าตัวนั้นเป็นอะไรไป เมื่อออกจากประตูก็วิ่งคลั่ง วิ่งตลอดทางจนออกไปนอกเมือง กระทั่งวิ่งเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง ก่อนจะสะบัดพวกข้าสองพี่น้องลงจากตัวมัน ครั้นม้าวิ่งหนีไป ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว ข้ากับพี่ชายจึงหลงอยู่ในป่า”“ตอนนั้นข้าอายุเพียงเจ็ดขวบ ยังไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร ได้เพียงแต่วิ่งตามอยู่ด้านหลังพี่ชาย ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรน่าหวาดกลัว รู้สึกแต่ว่าน่าสนุกมากเท่านั้น จนกระทั่งเสือตัวนั้นปรากฏตัวออกมา”“พี่ชายข้ายังอายุไม่ถึงสิบปี แม้จะเรียนวรยุทธ์มาแล้วหลายวัน แต่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเสือได้อย่างไร เขามีโอกาสหนีไปแท้ๆ แต่ตอนนั้นมีเพียงเสือ หากเขาหนีไป เสือก็จะกินข้า ไม่วิ่งตามเขาไป”ในดวงตาของเขาฉายแววโศกเศร้า มือสั่นเทาไม่ยอมหยุด ราวกับย้อนกลับไปอยู่ในชั่วขณะนั้นอีกครั้ง“พี่ชายข้าไม่หนี เขาอยู่ต่อ สู้กับเสือด้วยมือเปล่า เขาให้ข้าวิ่งหนีไป บอกข้าว่าอย่าหันกลับมามอง ให้วิ่งไปตลอดทาง ไปขอให้ท่านพ่อกับท่านแม่มาช่วยเขา”“ตอนนั้นข้ากลัวมาก จึงเชื่อฟังคำพูดของพี่ชาย ข้าวิ่งไปตลอดทางโดยไม่ได้หันกลับไปมอง แม้หูได้ยินเสียงร้องโอดครวญของพี่ชายดังมาไม่ขาดสาย แต่ข้าก็ไม่หันกกลับไปมอง ข้าไม่กล้า ข้ากลัว…หลังจากนั้นข้าล้มลงและสลบไป ครั้นตื่นขึ้นมา คนที่บ้านก็พบตัวข้า พาข้ากลับมาที่บ้านแล้ว”“ข้าถามว่าพี่ชายของข้าเป็
