นอย่างไรบ้าง แต่พวกเขาไม่ตอบข้าสักคน เอาแต่ร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าก็ไม่กล้าถามอีก และไม่เคยถามอีกเลย”ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ที่แท้เขามีความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็ก เพื่อปกป้องเขา พี่ชายของตนถูกเสือกินทั้งเป็น มิน่าเล่าเมื่อพูดถึงเสือขึ้นมา สีหน้าของเขาถึงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันองครักษ์จินมีสีหน้าตื่นตกใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าแท้จริงแล้วคุณชายมีพี่ชายด้วย เรื่องที่คุณชายเคยประสบพบเจอเมื่อตอนอายุเจ็ดขวบ เขาแม้กระทั่งนำมาหยอกล้อคุณชายอยู่บ่อยๆ คราวนี้คิดดูแล้ว เขาไม่ควรทำเช่นนั้นเลยจริงๆ
ตอนที่ 162 บุรุษผู้แปลกประหลาด
เมื่อทิ้งระยะห่างกันไกลแล้ว เมิ่งหนานก็รีบถามว่า “แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเขาต้องโมโหเช่นนั้น”
คราวนี้องครักษ์จินถึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังทั้งหมด เมิ่งหนานได้ยินแล้วก็เบิกตาโพลง ก่อนจะมองไป๋จื่ออย่างเหลือเชื่อ “จื่อยาโถว องครักษ์จินพูดจริงหรือ เจ้านำหินโยนใส่เสือตัวใหญ่นั่นจริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ มันชื่อเสือหน้าผากขาวตาลอย ท่านชื่อของมันไว้ด้วยเจ้าค่ะ”
เนื้อต้นขาของเมิ่งหนานกระตุกขึ้นมาบ้างอีกครั้ง เด็กสาวตรงหน้าเขาผู้นี้ ช่างไม่กลัวตายเสียจริงๆ!
“จื่อยาโถว เสือตัวใหญ่ขนาดนั้น เจ้าไม่กลัวหรือ ยังกล้าโยนหินใส่มันอีก!”
เด็กสาวยักไหล่ “แน่นอนกว่ากลัว เสือตัวใหญ่ขนาดนั้น เกรงว่าไม่มีใครไม่กลัวกระมัง แต่กลัวแล้วจะทำอย่างไรได้ ท่านหนีพ้น
