เด็กสาวส่ายหน้า “ข้าต้องหาสมุนไพรชนิดหนึ่ง ตอนมาครั้งก่อนเห็นเข้า พวกเราอยู่แค่รอบนอก ไม่จำเป็นต้องเข้าไปด้านในลึกๆ วางใจเถอะเจ้าค่ะ”
สีหน้าของเมิ่งหนานไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก “ใคร ใครบอกว่าข้าไม่วางใจ ก็แค่เข้าไปในป่า ข้าดูเหมือนกลัวรึ” เขากลืนน้ำลายอย่างแรง แม้บนใบหน้าจะยังฝืนให้สงบนิ่งไว้ได้ แต่ความตื่นกลัวในแววตากลับฉายชัดออกมาตั้งนานแล้ว
องครักษ์จินหัวเราะคิกคัก “คุณชายวางใจเถอะขอรับ มีข้าอยู่ทั้งคน ถึงมีเสือตัวใหญ่กระโจนเข้ามา ข้าก็ฆ่ามันได้ในกระบี่เดียว ปกป้องคุณชายให้รอดปลอดภัยได้แน่”
“เฮ้ย…พูดไร้สาระอะไรของเจ้า สถานที่เช่นนี้จะมีเสือได้อย่างไร เจ้าขู่ข้าให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ถึงจะมีจริงๆ ข้าก็ไม่กลัว” หน้าขาของเขาเหมือนจะสั่นขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว
“จริงหรือขอรับ หากถึงตอนนี้ข้าจะคอยดูท่าทางของคุณชาย!” คุณชายผู้นี้อะไรล้วนดีทุกอย่าง ทว่ามีจุดอ่อนอยู่เรื่องหนึ่งคือ ‘กลัวเสือ’ เมื่อหลายปีก่อน อย่าว่าแต่เห็นเสือตัวจริงแล้ว แค่มีคนพูดถึงมันต่อหน้าเขา เขาก็กลัวจนหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว
หลายปีนี้อาจจะเป็นเพราะอายุมากขึ้นหน่อย สีหน้าจึงดูเหมือนว่าไม่กลัวเท่าเช่นเมื่อก่อน แต่เขารู้ดีว่าในใจคุณชายยังคงกลัวเสืออยู่
ไป๋จื่อเห็นเป็นเรื่องตลก “ที่แท้ท่านก็กลัวเสือนี่เอง!”
เมิ่งหนานถลึงตามองนางครั้งหนึ่ง “พูดเหมือนเจ้าไม่กลัวอย่างนั้นแหละ”
เด็กสาวยักไหล่ “ข้าก็ไม่รู้ว่าข้ากลัวหรือไม่ เสือที่ข้าเค
