อยู่บ่อยๆ ครั้นยืมไปแล้วก็ไม่คืน แม้ชีวิตในสกุลไป๋จะดีกว่าสกุลอู๋ แต่ก็ทนให้คนสกุลอู๋มาเอารัดเปรียบบ่อยๆ เช่นนั้นไม่ได้
นางจึงค่อยๆ ห่างเหินจากคนในบ้านแม่ ทว่าเวลานั้นแค่ห่างเหินกันเท่านั้น ไม่ได้เลิกติดต่อกัน จนกระทั่งจู่ๆ บุตรชายของพี่รองที่บ้านแม่ป่วย ในบ้านไม่มีเงินรักษา จึงมาหานาง ตอนนั้นนางเพิ่งได้กำไรมาสองตำลึงเงิน ไหนเลยจะตัดใจให้พี่รองได้ จึงหลอกเขาว่าตนเองไม่มีเงิน บอกไปว่าอย่างไรก็ไม่ให้ยืม
ต่อมาบุตรของพี่รองป่วยตายไป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คนสกุลอู๋ก็ไม่ได้มาที่สกุลไป๋อีก นางก็ไม่ได้กลับไปที่สกุลอู๋เช่นกัน
สีหน้าของหลิวซื่อมีแต่จะลำบากใจยิ่งขึ้น แม้นางกับบ้านแม่จะไปมาหาสู่กันอยู่ แต่ไหนแต่ไรมีเพียงคนที่บ้านแม่เท่านั้นที่ยื่นมือมาหานาง
บัดนี้บ้านแม่ยากจนข้นแค้น พวกเขาไม่มายืมข้าวของใดจากนางก็ไม่เลวแล้ว
……….
ตอนที่ 156 บ้านรองอยากแยกบ้านหญิงชรามองเจ้ารองอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยความหัวเสีย “พวกที่กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา นับเป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง”จางซื่อรู้ว่าหญิงชรากำลังต่อว่านาง ไฟโทสะในใจนางจึงปะทุขึ้นมาเช่นกัน “สิ่งที่ท่านแม่สั่งสอนนั้นถูกต้อง พูดตามตรงแล้ว ข้าสกุลจาง ไม่ใช่สกุลไป๋ พวกท่านเห็นว่าข้าเป็นคนนอก ข้าจางซื่อเป็นคนนอก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้ายิ่งไม่มีเหตุผลให้ยืมข้าวหรือน้ำมันจากพี่ชายมาเลี้ยงพวกท่าน เพราะเลี้ยงอย่างไรข้าก็ยังได้ชื่อว่าอกตั
