้กัน ที่ข้าต้องการคือบ้านของตนเองต่างหาก”เจ้ารองรู้ความหมายของจางซื่อ หลายวันนี้คิดเยอะทีเดียว ภรรยาของตนพูดถูกต้อง หญิงชราลำเอียงรักแต่บ้านใหญ่ มีงานอะไรก็ล้วนให้พวกตนทำ ส่วนของอร่อยและมีประโยชน์ใดล้วนให้พวกบ้านใหญ่ก่อน โดยเฉพาะไป๋เสี่ยวเฟิง ในหนึ่งปีไม่รู้ว่าใช้เงินไปเท่าไร หนำซ้ำยังคิดรวมในบัญชีกองกลาง ในอนาคตจะได้เป็นขุนนางใหญ่หรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ด้วยนิสัยเห็นแก่ตัวและไม่รอบคอบของไป๋เสี่ยวเฟิง ถึงแม้ได้เป็นขุนนางใหญ่ เขาก็คงใช้เงินจนหมด ไม่ได้ตกมาถึงบ้านรองอย่างพวกเขาหรอกเขาตัดสินใจแล้วเช่นกัน จึงกล่าวกับมารดาของตนเสียเลย “ท่านแม่ ในเมื่อท่านไม่เห็นค่าของพวกข้าบ้านรอง เช่นนั้นพวกข้าก็แยกบ้านกันเถอะ ทุกคนต่างคนต่างอยู่ ต่างฝ่ายต่างไม่มายุ่งกัน ต่างฝ่ายต่างอยู่อย่างสงบ”ครั้นหลิวซื่อได้ยินดังนั้น นางก็ลุกลี้ลุกลนในทันที รีบดึงแขนเสื้อของแม่มี ทว่านางจะยังพูดอะไรได้อีก เจ้ารองและเจ้าใหญ่ล้วนเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน หากจะแยกบ้านจริง อย่าเพิ่งพูดเรื่องห้อง บ้าน หรืออย่างอื่นแล้ว เพียงแค่ที่นาอย่างเดียวก็จำต้องแบ่งกันคนละครึ่งแล้ว ถึงตอนนั้นรายรับในบ้านก็จะลดน้อยลงไปครึ่งหนึ่ง เช่นนั้นแล้วค่าเล่าเรียนของเสี่ยวเฟิงจะทำอย่างไร แล้วงานแต่งงานของต้าเป่าจะทำอย่างไรหญิงชราจะมองแววตาของหลิวซื่อไม่ออกได้อย่างไร นางเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลอะไรอยู่ สิ่งที่สะใภ้ใหญ่กังวล ก็เป็นสิ่งที่นางก
