ังวลเช่นกันนางแค่นหัวเราะหนักๆ เสียงหนึ่ง บัดนี้นางโมโหนัก “ข้ายังไม่ตายเลยนะ จะแยกบ้านหรือ อยากแยกบ้านก็ต้องอดทน รอข้าตายก่อนค่อยว่ากัน”ครั้นเห็นว่าจางซื่อไม่คิดจะหาวิธีไปหาข้าวและเสบียงมา นางจึงหันไปพูดกับหลิวซื่อ “เจ้ากลับไปที่บ้านแม่ ยืมข้าวโต่วหนึ่ง บอกไปว่ามีเรื่องเร่งด่วน เมื่อเก็บเกี่ยวได้แล้วค่อยคืนพวกเขา”
ตอนที่ 156 บ้านรองอยากแยกบ้าน
หญิงชรามองเจ้ารองอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยความหัวเสีย “พวกที่กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา นับเป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง”
จางซื่อรู้ว่าหญิงชรากำลังต่อว่านาง ไฟโทสะในใจนางจึงปะทุขึ้นมาเช่นกัน “สิ่งที่ท่านแม่สั่งสอนนั้นถูกต้อง พูดตามตรงแล้ว ข้าสกุลจาง ไม่ใช่สกุลไป๋ พวกท่านเห็นว่าข้าเป็นคนนอก ข้าจางซื่อเป็นคนนอก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้ายิ่งไม่มีเหตุผลให้ยืมข้าวหรือน้ำมันจากพี่ชายมาเลี้ยงพวกท่าน เพราะเลี้ยงอย่างไรข้าก็ยังได้ชื่อว่าอกตัญญูอยู่ดี” เหอะ…ข้าไม่ใช่จ้าวหลานนะ ที่จะปล่อยให้พวกท่านรังแก แต่ไม่รู้จักตอบโต้
“ดื้อด้านนัก นับว่ายิ่งไม่เชื่อฟัง ในสายตาของเจ้ายังเห็นข้าเป็นแม่สามีอยู่หรือไม่” หญิงชราขึ้นเสียง ดวงตาที่เต็มไปด้วยตีนกาถลึงมองจางซื่ออย่างดุดัน
จางซื่อถลึงตากลับไปอย่างไม่เกรงใจแม้สักนิด “หากในสายตาของท่านแม่เห็นข้าเป็นลูกสะใภ้ เช่นนั้นในสายตาของลูกสะใภ้ย่อมมีแม่สามีเช่นกัน”
คำพูดนี้ของนาง พูดกับไม่พูดมีความแตกต่างอะไรกั
