ตอนที่ 153 ฉีกหนังสือแสดงหนี้
องครักษ์จินรีบพยักหน้า “ใช่ๆ ข้ากับคุณชายนั่งอยู่เฉยๆ ที่นี่ต้องเบื่อมากแน่ ไปกับพวกเจ้าน่าจะดีกว่า”
ไป๋จื่อกลับคิดว่าได้ พวกเขาไปด้วย อาจจะถือโอกาสให้พวกเขาช่วยทำงานได้ จึงหันหน้าไปถามหูเฟิง “เจ้าว่าอย่างไร”
หูเฟิงยักไหล่ “มีคนยอมช่วยพวกเราทำงานย่อมดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ” มาทำให้ผู้อื่นลำบากถึงที่บ้าน หากจะให้พักอยู่เฉยๆ คงสบายเกินไปนัก ให้พวกเขาได้ใช้แรงจ่ายค่าอาหารสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน
เอ๋? ทำงาน? เมื่อครู่นางบอกว่าไปทำธุระไม่ใช่หรือ
ทำงานที่เขาพูดถึง ไม่ได้หมายถึงลงนาปลูกข้าวกระมัง
เมิ่งหนานก้มหน้ามองชุดคลุมของตนเอง ที่เขาสวมใส่มาในวันนี้ เป็นชุดหนึ่งในบรรดาเสื้อผ้าที่เพิ่งทำใหม่ล่าสุด และเขาโปรดปรานเป็นที่สุด วันนี้ตั้งใจใส่มาที่นี่โดยเฉพาะ แต่ไม่ใช่เพื่อลงดินทำงาน…
ตอนนี้เกิดเสียใจขึ้นมาแล้วยังทันหรือไม่
เขายังไม่ทันบอกว่าเสียใจ ไป๋จื่อกับหูเฟิงก็เดินออกจากโถงเรือน ทั้งสองต่างก็ถือข้าวของ มุ่งหน้าไปยังรถม้าที่อยู่ด้านนอกลานบ้าน
องครักษ์จินก็ตามไปด้วย เขาได้แต่อ้าปาก และสุดท้ายก็กลืนคำพูดเปลี่ยนใจกลับไป…
รถม้าทั้งสองคัน หูเฟิงบังคับคันหนึ่ง องครักษ์จินบังคับอีกคันหนึ่ง ออกจากหมู่บ้านตามๆ กันไป
หมู่บ้านนี้มีรถม้าปรากฏให้เห็นน้อยนัก วันนี้มีถึงสองคัน อีกทั้งหูเฟิงยังบังคับคันหนึ่งในนั้นด้วยตนเอง ครั้นรถม้าวิ่งขึ้นมา ลมพลันพัดผ้าม่านบนหน้าต่างรถให้กระพ
