ิงชรากลอกตา ก่อนจะยิ้มเย็น “อย่ามาขู่ข้าหน่อยเลย หนังสือแสดงหนี้นี้ข้าไม่ได้เป็นคนเขียน ข้าทั้งไม่รู้จักหนังสือ และเขียนหนังสือไม่เป็น จะทำหนังสือแสดงหนี้ให้เจ้าได้อย่างไร”
“ข้าเป็นคนเขียนเอง แต่ตราประทับลายนิ้วมือนี้เจ้าเป็นคนประทับต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านมากมายขนาดนั้น เจ้าจำไม่ได้จริงหรือ ตอนนี้ข้าจะนำมันไปที่ศาลาว่าการ ให้ใต้เท้าผู้ซื่อสัตย์ตัดสินคดีติดเงินไม่คืนสักครั้ง”
ในใจหญิงชรามีแผนการอยู่นานแล้ว จึงยื่นมือให้หมอลู่ “เอามาให้ข้าดูหน่อย ข้าจำไม่ได้ว่าตัวเองประทับรอยนิ้วมือลงบนหนังสือแสดงหนี้อะไรนี่ด้วย จึงข้าอยากลองเทียบดูสักครั้ง”
มุมปากของหมอลู่ยกยิ้มเย็น แล้วส่งหนังสือแสดงหนี้ให้นางอย่างใจกว้าง
แต่ใครจะรู้ หญิงชราผู้นี้ไม่ดูเลยด้วยซ้ำ นางฉีกกระดาษในมือเป็นชิ้นๆ ในทันที ครั้นฉีกเสร็จแล้วก็โปรยเศษกระดาษให้ล่องลอยอยู่ท่ามกลางลมเอื่อยเต็มท้องฟ้า ราวกับมีหิมะในเดือนหกตกลงมันครั้งหนึ่ง
……….
ตอนที่ 154 ที่แท้ก็ติดเงินข้าอยู่หกตำลึงหญิงชราตัดสินใจว่าจะเบี้ยวหนี้จำนวนสี่ตำลึงเงิน นั่นเป็นเงินสี่ตำลึงเงินเชียวนะ ก่อนหน้านี้เพื่อรักษาจ้าวหลาน นางเสียสองตำลึงเงินให้เขาไปแล้ว เสียสองตำลึงเงินนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการเฉือนเนื้อของนางออกไป ตอนนี้คิดจะให้นางจ่ายอีกสี่ตำลึงเงินหรือ เพ้อฝันโดยแท้ เพราะตอนนี้นางไม่มีเงิน และถึงต่อให้มีเงิน นางก็ไม่ให้เด็ดาด ทองแดงเดียวก็ไม่ให้“หลักฐานเล่า เมื่
