ติมเข้าไปอย่างช้าๆ และจริงแท้ แทรกซึมเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจเขา
คืนนี้เขาหลับสบายเป็นพิเศษ ในห้วงฝันนั้น เขาไม่พยายามวิ่งไล่ตามเงาคนที่เลือนรางไม่ชัดเจนเหล่านั้นอีก ไม่อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วคนเหล่านั้นเป็นใครกันแน่ ไม่คิดจะทำให้ตนเองเหนื่อยจนเหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก เขาหยุดฝีเท้าของตนเองลง ก่อนจะหันไปมอง เห็นหูจ่างหลินที่กำลังยิ้มและโบกมือให้เขาอยู่ สุดท้ายแล้วเขากลับหลังหัน สาวเท้ายาวๆ เดินไปหาอีกฝ่าย ไม่สับสน ร้อนรน ลังเล หรือโศกเศร้าอีก
เมื่อตื่นขึ้น ฟ้าก็สว่างแล้ว รู้สึกแจ่มใสอย่างยิ่ง
เขาไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานมากๆ แล้ว ตั้งแต่เขามาที่นี่ ตั้งแต่เขาสูญเสียความทรงจำของตนเองไป เขาฝันเช่นเดิมซ้ำๆ อยู่เสมอ และในฝันนั้น เขาไล่ตามเงาคนมากมายอย่างเอาเป็นเอาตาย ถามว่าพวกเขาเป็นใคร อีกทั้งถามว่าตนเองเป็นใคร
……….
ตอนที่ 150 แตงดินมีพิษแต่เงาคนเหล่านั้นเหมือนกับเป็นวิญญาณที่ล่องลอยไม่มีจริง เขาคว้าไว้ไม่ได้ ตามไม่ทัน แม้แต่พวกเขาเป็นชายหรือหญิงล้วนมองไม่ชัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครตอบอะไรเขาเลยทุกครั้งเขาล้วนเหนื่อยจนเหงื่อแตกเต็มหน้าแล้วถึงจะตื่น หลังจากตื่นแล้ว เขาก็จะนอนไม่หลับอีกเขาเดินออกจากห้อง เห็นบนโต๊ะมีอาหารเช้าวางไว้แล้ว เป็นโจ๊กขาวหุงใหม่ ไข่ไก่ต้ม เส้นแตงดินเปรี้ยวเผ็ดผัดใหม่ และเห็ดหูหนูดำคลุกเครื่องปรุงแบบเย็นผักเคียงสองอย่างนี้เขาไม่เคยกินมาก่อน แต่เห็นครั้งเดียวก็รู้
