ว่าเป็นฝีมือของไป๋จื่อ“จื่อยาโถวเล่า” เขาถามหูจ่างหลินหูจ่างหลินชี้ไปข้างนอก พลางยิ้ม “ใต้เท้าเมิ่งมา นางจึงเพิ่งออกไปต้อนรับ”เขาเดินออกไปดูที่หน้าประตู เห็นเมิ่งหนานและองครักษ์จินยืนอยู่ข้างนอกรั้วดังคาด ด้านหลังพวกเขามีรถม้าจอดอยู่สองคันรถม้าสองคัน?เขายกยิ้ม เด็กสาวผู้นี้ช่างเป็นงานเสียจริง! ชายหนุ่มหมุนตัวเดินไปยังลานบ้านด้านหลัง เดินไปพลาง กำชับหูจ่างหลินไปพลางว่า “ข้าจะไปล้างหน้า หากเมิ่งหลานเข้ามา รบกวนเรียกข้าด้วยนะขอรับ”“ใบหน้าของใต้เท้าเมิ่งดูไม่เป็นอะไรมากแล้ว ยินดีด้วยนะเจ้าคะ” ไป๋จื่อเห็นบาดแผลบนใบหน้าของเขาสมานทั้งหมดแล้ว ตอนนี้แม้ดูแล้วจะยังน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่ผ่านไปอีกไม่นานสะเก็ดแผลเหล่านี้ก็จะหลุดออก เช่นนั้นย่อมน่ามองขึ้นมากเมิ่งหนานชี้ใบหน้าของตนเอง “แม้จะไม่เจ็บและไม่คันแล้ว แต่ก็ไม่เน่าเพิ่มอีก แล้วใบหน้าของข้าจะเหลือรอยแผลหรือไม่”ไป๋จื่อส่ายหน้า “คืออย่างนี้เจ้าค่ะ หลังจากสะเก็ดแผลหลุดแล้ว บนใบหน้าของท่านจะเหลือรอยแดงจางๆ เล็กน้อย แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ผ่านไปไม่นานนัก รอยแดงเหล่านี้ก็จะหายไปเอง และไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนใบหน้าของท่านด้วย”โชคดีที่เขาเจอนางในขณะที่แผลยังไม่ย่ำแย่ไปกว่านั้น ไม่เช่นนั้นก็ยิ่งพูดยากว่าจะหลงเหลือรอยแผลเป็นหรือไม่เมื่อได้ยินไป๋จื่อกล่าวว่าจะไม่หลงเหลือรอยแผลเป็น เมิ่งหนานก็นับว่าวางใจแล้ว เขายื่นหน้ามองเข้าไปในเรือน ถามว่า “พวกเจ้า
