อนหน้านี้ไม่รู้ตั้งกี่เท่าหลังจากเมิ่งหนานชิมเส้นแตงดินไปคำหนึ่ง เขาก็รีบถามไป๋จื่อว่า “นี่คือผักอะไร ข้าเหมือนจะไม่เคยกินมาก่อน”ไป๋จื่อยิ้มพลางชี้ไปยังมันฝรั่งตะกร้าหนึ่งในมุมเรือน “โอ้ นั่นเจ้าค่ะ”“แตงดิน? นี่ไม่ใช่แตงดินหรอกหรือ” เมิ่งหนานมีสีหน้าตื่นตนใจเมื่อองครักษ์จินได้ยินว่าเป็นแตงดิน เขารีบยั้งมือของเมิ่งหนานไว้ “คุณชาย ได้ยินว่าแตงดินมีพิษ ท่านกินไม่ได้นะขอรับ”
ตอนที่ 150 แตงดินมีพิษ
แต่เงาคนเหล่านั้นเหมือนกับเป็นวิญญาณที่ล่องลอยไม่มีจริง เขาคว้าไว้ไม่ได้ ตามไม่ทัน แม้แต่พวกเขาเป็นชายหรือหญิงล้วนมองไม่ชัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครตอบอะไรเขาเลย
ทุกครั้งเขาล้วนเหนื่อยจนเหงื่อแตกเต็มหน้าแล้วถึงจะตื่น หลังจากตื่นแล้ว เขาก็จะนอนไม่หลับอีก
เขาเดินออกจากห้อง เห็นบนโต๊ะมีอาหารเช้าวางไว้แล้ว เป็นโจ๊กขาวหุงใหม่ ไข่ไก่ต้ม เส้นแตงดินเปรี้ยวเผ็ดผัดใหม่ และเห็ดหูหนูดำคลุกเครื่องปรุงแบบเย็น
ผักเคียงสองอย่างนี้เขาไม่เคยกินมาก่อน แต่เห็นครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือของไป๋จื่อ
“จื่อยาโถวเล่า” เขาถามหูจ่างหลิน
หูจ่างหลินชี้ไปข้างนอก พลางยิ้ม “ใต้เท้าเมิ่งมา นางจึงเพิ่งออกไปต้อนรับ”
เขาเดินออกไปดูที่หน้าประตู เห็นเมิ่งหนานและองครักษ์จินยืนอยู่ข้างนอกรั้วดังคาด ด้านหลังพวกเขามีรถม้าจอดอยู่สองคัน
รถม้าสองคัน?
เขายกยิ้ม เด็กสาวผู้นี้ช่างเป็นงานเสียจริง! ชายหนุ่มหมุนตัวเดินไปยังลานบ้านด้านหลัง เ
