ู่แล้ว” น่าเสียดายนัก แม้แต่ผักป่าที่บ้านของพวกนางก็ไม่มีให้กิน
จ้าวหลานไม่อยากพูดจาไร้สาระกับพวกนาง จึงถามออกไปตรงๆ “มาหาพวกข้ามีธุระอะไร พูดมาเถอะ”
หลิวซื่อมองไปยังแม่สามี แม้พวกนางจะมาด้วยกัน แต่หญิงชรายังต้องเป็นคนเอ่ยปาก เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ อย่างไรจ้าวหลานก็ต้องเห็นแก่หน้านางบ้างกระมัง
หญิงชรากระแอมเสียงหนึ่ง ก่อนจะปั้นยิ้มจางๆ ขึ้นมาบนใบหน้า รอยิ้มนั้นน่าเกลียดกว่าตอนร้องไห้เสียอีก
“คืออย่างนี้ ข้าวที่บ้านของพวกข้าหมดแล้ว ก่อนหน้านี้สะใภ้รองไม่ได้บอก เพิ่งจะมาบอกเรื่องนี้กับข้า และมันสายไปเสียแล้ว ถึงไปซื้อก็ไม่ทัน จึงอยากจะมายืมพวกเจ้าก่อนสักหน่อย”
ไป๋จื่อยิ้มเย็น “ยืมสักหน่อย? ไม่ทราบว่าสักหน่อยนี้ของพวกเจ้าคือเท่าใด” นางอยากจะรู้เสียจริงๆ ว่าสักหน่อยที่หญิงชราผู้นี้พูดออกมา แท้จริงแล้วมากเพียงใดกันแน่
……………
ตอนที่ 146 ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?หากพูดถึงการยืมเพียงอย่างเดียว ทั่วไปแล้วจะคิดกันเป็นโต่ว หนึ่งโต่ว สองโต่วเช่นนี้ ทว่าในใจหญิงชราคิดถึงข้าวหนึ่งคันรถที่พวกนางซื้อมาวันนี้ นั่นอย่างไรก็ต้องมากถึงห้าหรือหกตั้นกระมัง ดังนั้นนางจึงยื่นมือออกไปหนึ่งนิ้ว “หนึ่งตั้น ยืมหนึ่งตั้น”ไป๋จื่อแทบจะหลุดหัวเราะออกมา ยืมหนึ่งตั้น นางพูดเช่นนี้ออกมาได้ สงสัยหน้าจะหนาขึ้นเรื่อยๆ แล้วจ้าวหลานก็โมโหขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หนึ่งตั้น? ข้าไม่มี พวกเจ้าไปเถอะ”หลิวซื่อพลันร้อนใ
