จ “พวกเจ้าจะไม่มีได้อย่างไร พวกข้าได้ยินมาว่าวันนี้ไป๋จื่อซื้อข้าวกลับมาจากในเมืองหนึ่งคันรถ จะไม่มีได้อย่างไร”จ้าวหลานทำหน้าเคร่ง “ข้าบอกว่าไม่มีก็ไม่มี ฟังไม่เข้าใจหรือ” นางรู้จักนิสัยคนสกุลไป๋เหล่านี้ ปกติมีครั้งแรกแล้วย่อมมีครั้งที่สอง วันนี้พวกนางยืมหนึ่งโต่ว พรุ่งนี้พวกนางจะมายืมอีกสองโต่ว วันมะรืนอาจจะไม่ใช่แค่หนึ่งโต่วพวกนางได้คืบจะเอาศอกเก่งเป็นที่สุด แต่ก่อนนางอดทนอดกลั้นทุกอย่าง ด้วยไม่อยากยั่วโมโหพวกนาง เพื่อที่ว่าพวกนางจะได้ไม่ถือโอกาสใจร้ายกับจื่อเอ๋อร์ตอนที่นางไม่อยู่แต่ทว่าความอดทนของนางกลับยังคงไม่ได้ความสงบตอบแทบ ออกจะทำให้พวกนางร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ ดังนั้นนางจะไม่ยอมให้อีกแล้วหญิงชราโกรธเกรี้ยวแล้ว นางชี้หน้าจ้าวหลาน “เจ้าพูดอะไร ไม่มี? นางคนชั่วช้าไม่มีน้ำใจ ข้าเลี้ยงพวกเจ้าแม่ลูกมาตั้งสิบปี สิบปีเต็มๆ วันนี้มายืมข้าวจากเจ้าเล็กน้อย เจ้าบอกว่าไม่มีหรือ”จ้าวหลานกลอกตา สายตาเย็นชาจ้องมองที่ใบหน้าของอดีตแม่สามี ราวกับมีดเฉือนหนังหน้าของอีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยอยากจะดูจริงๆ ว่าผิวหน้าของนางแท้จริงแล้วหนาถึงเพียงไหน“เจ้าเลี้ยงพวกข้าสองแม่ลูก? พวกข้าสองมีลูกมีวันใดกินข้าวของพวกเจ้าสกุลไป๋โดยไม่ต้องทำงานบ้าง การจากไปของเจ้าสามยังไม่ผ่านไป ข้าก็ต้องลงที่ดิน จื่อเอ๋อร์เพิ่งสามขวบก็ถูกพวกเจ้าชี้นิ้วสั่งให้ทำงาน พวกเจ้าเลี้ยงอะไรพวกข้าบ้าง ให้พวกข้าสองแม่ลูกกิน
