ลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง”เรื่องในตอนนั้น หากไม่พูดถึงก็ดีไป เพราะยิ่งพูดถึงก็ยิ่งทำให้จ้าวหลานโมโห นางชี้ไปที่ประตู กล่าวว่า “พวกเจ้าไปเถอะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้าอีก”หญิงชรายังอยากพูดต่อ ทว่าไป๋จื่อกลับยืนอยู่ตรงหน้ามารดาตน เชิดดวงหน้าเล็กขึ้น สองมือดอกอก ทำท่าทางคล้ายกับหูเฟิงอยู่หลายส่วน“สิ่งที่ท่านแม่ข้าพูด พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ หรือจะบอกว่าแท้จริงแล้วพวกเจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”
ตอนที่ 146 ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?
หากพูดถึงการยืมเพียงอย่างเดียว ทั่วไปแล้วจะคิดกันเป็นโต่ว หนึ่งโต่ว สองโต่วเช่นนี้ ทว่าในใจหญิงชราคิดถึงข้าวหนึ่งคันรถที่พวกนางซื้อมาวันนี้ นั่นอย่างไรก็ต้องมากถึงห้าหรือหกตั้นกระมัง ดังนั้นนางจึงยื่นมือออกไปหนึ่งนิ้ว “หนึ่งตั้น ยืมหนึ่งตั้น”
ไป๋จื่อแทบจะหลุดหัวเราะออกมา ยืมหนึ่งตั้น นางพูดเช่นนี้ออกมาได้ สงสัยหน้าจะหนาขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
จ้าวหลานก็โมโหขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หนึ่งตั้น? ข้าไม่มี พวกเจ้าไปเถอะ”
หลิวซื่อพลันร้อนใจ “พวกเจ้าจะไม่มีได้อย่างไร พวกข้าได้ยินมาว่าวันนี้ไป๋จื่อซื้อข้าวกลับมาจากในเมืองหนึ่งคันรถ จะไม่มีได้อย่างไร”
จ้าวหลานทำหน้าเคร่ง “ข้าบอกว่าไม่มีก็ไม่มี ฟังไม่เข้าใจหรือ” นางรู้จักนิสัยคนสกุลไป๋เหล่านี้ ปกติมีครั้งแรกแล้วย่อมมีครั้งที่สอง วันนี้พวกนางยืมหนึ่งโต่ว พรุ่งนี้พวกนางจะมายืมอีกสองโต่ว วันมะรืนอาจจะไม่ใช่แค่หนึ่งโต่ว
พวกนางได้คืบจะเอาศอกเก่งเป
