นนั้นก็ตกลงตามนี้” พวกนางยังคิดจะไปขอข้าวจากไป๋จืออีกหรือ ไป๋จื่อไม่ปล่อยสุนัขมากัดพวกนางก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เจ้าใหญ่มองจางซื่อด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง “ข้าว่านะน้องสะใภ้ ตอนนี้มือทั้งสองข้างของข้าไม่สะดวก ไม่เช่นนั้นจะต้องไปกับพวกนางแน่ น้องสะใภ้ก็ไม่ได้ไม่สะดวกตรงไหน เหตุใดไม่ไปเล่า”
จางซื่อหมุนกาย หันหลังให้กับเจ้าใหญ่ แล้วเดินกลับห้องของตนเองไป นางเดินไปพลาง กล่าวไปพลางว่า “ข้าเพียงไม่อยากไปทำเรื่องไร้ประโยชน์”
เมื่อเข้าห้องไป นางก็ปิดประตูเสียงดังโครม
เจ้ารองผุดกายลุกขึ้น ก่อนจะดึงจางซื่อมาข้างๆ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้าคิดว่าท่านแม่กับพี่สะใภ้จะไม่ได้ข้าวมาจริงๆ หรือ”
นางแค่นหัวเราะ “หากมีเพียงจ้าวหลานอยู่ที่บ้าน ก็อาจจะได้มาเล็กน้อยกระมัง แต่ถ้าไป๋จื่ออยู่ด้วยเช่นกัน พวกนางไม่มีทางได้ข้าวมาแม้แต่เม็ดเดียว อีกทั้งยังต้องถูกไป๋จื่อทำให้อับอาย เจ้าเชื่อหรือไม่”
……….
ตอนที่ 144 จับชู้เมื่อนึกถึงฝีปากคมกริบที่น่าหวั่นเกรงของไป๋จื่อ ทั้งยังแรงมหาศาลยามที่นางตีคน ไปจนถึงความรู้สึกเย็นชายามที่แยกบ้าน เขาก็เชื่อคำพูดของจางซื่ออย่างยิ่ง “ข้าเชื่อ”เจ้ารองถอนใจเสียงหนึ่ง “เช่นนั้นเย็นนี้พวกเราจะกินอะไร”จางซื่อส่ายหน้า “ถามข้าทำไม บ้านนี้ไม่ใช่ของข้า เจ้าควรไปถามแม่เจ้าถึงจะถูก ครั้งก่อนตอนขายข้าวฟ่างข้าก็บอกแล้ว ว่าให้นางแลกข้าวสารกลับมาหน่อย แต่นางไม่เชื่อ อยากจะยืมข้าวของคนอื่นกิน ไม่ย
