อมไปซื้อ ทำราวกับว่ายืมแล้วไม่ต้องคืนอย่างไรอย่างนั้น ครั้งนี้นับว่าดีทีเดียว ราคาข้าวเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ถึงพรุ่งนี้แล้วก็ไม่แน่ว่าจะเป็นราคาเท่าไร ดูสิว่านางจะทำอย่างไร”เจ้ารองลำบากใจอยู่บ้าง เขาดึงแขนเสื้อของภรรยา พลางกล่าวเสียงเบา “เจ้าไปยืมบ้านพี่ชายเจ้ามาสักหน่อยดีกว่า ครั้งก่อนข้าเจอเขาในเมือง เขาซื้อข้าวกลับมาสองกระสอบ น่าจะกินได้หลายวันทีเดียว เจ้าไปยืมเขา เขาต้องให้เจ้ายืมแน่”จางซื่อมองตาขวางใส่สามีในทันที “ฝันไปเถอะ ข้าวที่ยืมมาจากพี่ชายข้า จนตอนนี้ยังไม่ได้คืนเลย ข้าว่าพวกเจ้าสกุลไป๋ไม่คิดจะคืนโดยสิ้นเชิง เห็นพี่ชายข้าเป็นกระต่ายอ้วนหรืออย่างไร พี่ชายข้าปลูกนาทำที่ดินเพียงลำพัง เลี้ยงลูกถึงสามคน เขามีชีวิตง่ายๆ หรือ หลายวันนี้ข้าอยู่กินเปล่าๆ ที่บ้านของเขา พวกเจ้าเคยคิดให้ข้านำข้าวไปบ้างหรือไม่”เจ้ารองหดคอ เห็นภรรยาโมโหเช่นนี้จึงรีบพูดเสียงเบา “คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูดแล้วกัน”จางซื่อแค่นหัวเราะ “ไม่ใช่แค่ข้าที่มีครอบครัวฝั่งแม่ แม่ของเจ้าก็ยังมีพี่น้องไม่ใช่หรือ สะใภ้ใหญ่ก็มีพี่น้องเช่นกัน เหตุใดไม่เห็นพวกนางกลับบ้านแม่ไปยืมข้าว ยืมน้ำมันบ้าง กลับคิดแต่จะให้ข้ากลับบ้านไปยืมของ”“ยืมก็ยืมเถอะ สุภาษิตว่าไว้ คืนของตรงเวลา ครั้งหน้ายืมอีกไม่ใช่เรื่องยาก แต่พวกเจ้ากลับคิดแต่จะยืมอย่างเดียว ไม่คิดคืนบ้างเลย เห็นคนอื่นเป็นคนโง่หรือไร ไม่คืนแล้วคนอื่นจะให้พวกเจ้ายืมเป็นครั้งที่สอ
