ตอนที่ 139 บั้นท้ายเปลือยยังน่าดู
เมื่อกลับถึงหมู่บ้านหวงถึง ก็เลยเวลากินอาหารกลางวันมาแล้ว หลังจากขนข้าวสารและแป้งลงมาจากบนรถ เสื้อผ้าบนตัวของหูเฟิงก็ถูกเหงื่อจนเปียกโชกไปหมด
ลุงหูให้เงินค่ารถกับลุงหลิวคนบังคับรถถึงสองเท่า ความไม่พอใจของเขาหายไปเป็นปลิดทิ้ง จึงลากรถเทียมวัวจากไปด้วยความดีใจ
“หูเฟิง ไปเช็ดเหงื่อและเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างหลังไป เหงื่อแตกทั้งตัวแล้ว” ท่านลุงหูมองหูเฟิงด้วยความเอ็นดู พลางต่อว่าตนเองว่าเหตุใดมือนี้ยังไม่หายดี ถึงได้ช่วยอะไรไม่ได้
หูเฟิงตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วกลับหลังหันไปที่ลานด้านหลัง คราวนี้ลุงหูถึงถามไป๋จื่อว่า “จื่อยาโถว เจ้าซื้อข้าวกับแป้งมาทำอะไรเยอะแยะ สองสิ่งนี้พวกเรากินทั้งปีก็อาจจะยังกินไม่หมดด้วยซ้ำ”
หูจ่างหลินรู้จักนิสัยของไป๋จื่อ นางไม่ใช่เด็กที่จะทำซี้ซั้ว ยิ่งไม่ใช่เด็กที่มีเงินแล้วจะใช้จ่ายเรื่อยเปื่อย แต่นางซื้อข้าวและแป้งมาทำอะไรมากมาย ต้องรู้ไว้ว่าของเช่นข้าวและแป้ง หากทิ้งไว้นานเกินไปจะมีพวกแมลงเกิดขึ้นมา เช่นนั้นไม่เท่ากับสิ้นเปลืองหรอกหรือ
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ท่านลุงหู ข้าซื้อข้าวและแป้งมากมายเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อกินเท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าทางใต้เกิดน้ำท่วมใหญ่ ผู้ประสบภัยมากมายล้วนมุ่งหน้าไปยังเมืองชิงหยวนแล้ว ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะมีคนน่าสงสารไร้บ้าน ไร้เสบียงอาหารให้กินมากเท่าไร ถึงเวลานั้นแล้ว พวกเราช่วยได้สักหน่อยก็ควรช่วยเจ้าค่ะ ไม่อาจมอ
