งคนหิวตายได้กระมัง”
“อีกอย่าง ตอนที่พวกข้าสร้างบ้าน ต้องมีคนงานทำงานในหมู่บ้านไม่น้อยแน่ ถึงตอนนั้นจะขาดการจัดหาข้าวให้พวกเขากินไม่ได้ ดังนั้นข้าถึงได้ซื้อมามากหน่อยเช่นนี้”
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง หลักๆ คือนางอยากใช้การตาต่อตา ฟันต่อฟันสั่งสอนเถ้าแก่ร้านเสบียงอาหารนั่น เรื่องนี้ไม่อาจพูดกับลุงหูได้ ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาย่อมไม่เห็นด้วยเป็นแน่
“เอาล่ะ ข้าจะไปล้างหน้าเหมือนกัน ท้องก็หิวแล้วด้วย” นางวิ่งไปพร้อมรอยยิ้ม ลุงหูจะได้ไม่ถามอะไรอีก
เมื่อมาถึงล้านด้านหลัง หูเฟิงกำลังถือผ้าเช็ดตัวอยู่ ท่อนบนที่เปลือยเปล่าเหมือนกับรูปสลักที่ตั้งไว้ให้คนเรียนวาดรูปในโรงเรียนวาดรูปนั้น มีริ้วกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบจนเหมือนกับถูกคนใช้มีดตัด ไม่มีเนื้อส่วนเกินแม้สักนิดเดียว เอวแคบไหล่กว้างในกางเกงขายาวที่ถูกน้ำจนเปียกชุ่ม ยิ่งขับเน้นส่วนสะโพกของเขาให้ชวนหลงใหลจนน้ำลายสอ…
รอยแดงใต้ไหล่ข้างขวาเตะตาอย่างยิ่ง…ภาพตอนที่เขาโอบนางไว้ในอ้อมกอด แล้วใช้หลังของตนเองรับอิฐก้อนนั้นแทนนาง ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
เขาขวางอยู่เบื้องหน้านางราวกับภูเขาสูงใหญ่อีกครั้ง
หูเฟิงหันมา เห็นไป๋จื่อยืนตะลึงลานอยู่ในลานบ้าน จึงอดไม่ได้ที่จะหยอกเย้า “ทำไม ไม่เคยเห็นบุรุษเปลือยไหล่หรือ”
ไป๋จื่อหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย นางกลอกตามองเขาครั้งหนึ่ง “ใครว่าไม่เคยเห็น ข้าเห็นมาเยอะแล้ว เปลือยไหล่มีอะไรน่าดูกัน เจ้าเก่
