งจริงก็เปลือยก้นให้ข้าดูเลยสิ!”
ครั้นพูดออกไป นางก็ถึงรู้สึกเสียใจภายหลัง เสียใจอย่างยิ่งยวด คำพูดเช่นนี้ หากล้อเล่นกับเพื่อนร่วมงานในยุคปัจจุบันกลับไม่เป็นอะไร ไม่มีใครคิดจริงจัง
แต่ที่นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน…
ดังคาด หูเฟิงมีสีหน้าตะลึงงัน ก่อนจะย้อนถามว่า “เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ”
นางรีบส่ายหน้า “ข้าไม่ได้พูดอะไร เมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” นางหมุนเตรียมวิ่งไป เหมือนกระต่ายอย่างไรอย่างนั้น พริบตาเดียวก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หูเฟิงกะพริบตา ก่อนจะขยี้หูอีกเล็กน้อย เมื่อครู่เขาไม่ได้ฟังผิดกระมัง น่าจะไม่ได้ฟังผิดกระมัง…
ไป๋จื่อวิ่งกลับไปที่เรือนไม้โดยตรง แม้แต่ข้าวก็ไม่กินแล้ว
หูจ่างหลินเดินไปทางลานด้านหลัง ในปากบ่นว่า “เด็กคนนี้ ปากพูดว่าหิวมาก แต่ตอนนี้กลับวิ่งหายไปแล้ว หูเฟิง เจ้ายังตะลึงอะไรอยู่ที่นี่ รีบไปกินข้าว กินเสร็จแล้วก็เอาไปให้จื่อยาโถวสักหน่อยด้วย”
………..
ตอนที่ 140 ตกใจเพราะสุนัขหูเฟิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดที่ห้อง ก่อนจะนั่งกินข้าวตรงหน้าโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน แล้วถึงจะยกข้าวกลางวันที่หูจ่างหลินเตรียมไว้เรียบร้อยไปที่เรือนไม้ด้านหลังไป๋จื่อกำลังตากผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ ครั้นเห็นหูเฟิงมา สีหน้าของนางก็เจือสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ดวงตารีบมองไปทางอื่น นางกระแอมก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ามาทำอะไร”ชายหนุ่มกวาดสายตามองเรือนไม้ จ้าวหลานไม่รู้ว่ากำลังยุ่งกับอะไรอยู่ในเรือน
