ถึงได้ไม่เห็นตัวนาง เขาเดินไปข้างหน้า ในแววตาฉายแววขบขันเข้มข้น จากนั้นกล่าวเสียงเบา “ข้าก็มาส่งข้าวให้เจ้าน่ะสิ ไม่เช่นนั้นจะทำอะไรได้ หรือเจ้าอยากทำอะไร”ใบหน้าของไป๋จื่อยิ่งร้อนผ่าว นางแย่งจานและถ้วยจากในมือของเขา กล่าวพร้อมกับคอแข็งๆ “ข้าอยากทำอะไรก็จะทำอย่างนั้นได้หรือ เจ้าจะเชื่อฟังเช่นนั้นได้จริงๆ หรือไร”หูเฟิงยักไหล่ สองมือกอดอก ความขบขันในแววตาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ “เช่นนั้นต้องดูว่าความต้องการที่เจ้าร้องขอเหมาะสมหรือไม่ เจ้าลองพูดมาสิ”เด็กสาวกัดริมฝีปาก ก่อนจะก้าวเข้าไปยกเท้าขึ้นเหยียบเท้าของเขาอย่างแรง “ข้าต้องการให้เจ้าไสหัวไป เดี๋ยวนี้”แม้จะถูกนางเหยียบเท้า แต่เรียวคิ้วของเขาไม่ได้ขมวดแม้แต่น้อย ขาเล็กๆ จากตัวเล็กๆ ของนางเช่นนี้ เหยียบเข้าแล้วไม่ต่างอะไรกับยุงกัด ไม่เจ็บเลยสักนิด“อย่าลืมเกี๊ยวมื้อเย็น”ไป๋จื่อไม่สนใจเขา เพียงปิดประตูดัง ‘ปัง’ เท่านั้น“เป็นอะไรไป โกรธใครมาหรือ” จ้าวหลานวางเข็มและด้ายในมือ แล้วเงยหน้ามองบุตรสาวบุตรสาวส่ายหน้า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่ตกใจกลัวสุนัขเห่าเท่านั้น ไม่มีอะไร”จ้าวหลานมองนางครั้งหนึ่ง “เจ้าก็โตถึงเพียงนี้แล้ว จะยังกลัวสุนัขเห่าได้อย่างไร ข้ายังคิดว่าเจ้ากล้าหาญเสียอีก”เด็กสาวหยิบหมั่นโถวในจานขึ้นมากัดเข้าปากคำหนึ่ง คราวนี้จึงพูดไม่ค่อยรู้เรื่องนัก “ความจริงข้าไม่กลัวหรอกเจ้าค่ะ แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ มันจะร้องขึ้นมา ข้าจึงตกใจกลัว”เบื้องหน้าข
