มองบุตรสาวนอนหลับอย่างสงบ นางรู้สึกว่าความลำบากที่ได้รับมาสิบปีนี้ ล้วนคุ้มค่าแล้ว
ยามเซิน[1] เรือนไม้ถูกเคาะเสียงดัง จ้าวหลานรีบวางเข็มและด้ายในมือลง แล้วรีบไปเปิดประตู
เงาร่างสูงใหญ่ของหูเฟิงยืนอยู่ด้านนอก เขากล่าวกับจ้าวหลานว่า “จื่อยาโถวเล่า”
จ้าวหลานชี้ไปที่ด้านใน “ยังหลับอยู่ มีอะไรหรือ”
หูเฟิงมองตามนิ้วมือของจ้าวหลานไป เห็นเพียงคนบนเตียงเหมือนจะไม่ได้ยินเสียง พลิกตัวนอนต่ออย่างไม่สบายตัว ผ้าห่มบางๆ ที่อยู่บนหน้าท้องไหลลงมากองบนพื้น มือของนางดึงทับในใต้เสื้อผ้าขึ้นมาช่วงหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นเอวอรชรขาวละมุน
แววตาของหูเฟิงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาไปอย่างรวดเร็ว พูดเสียงเบาว่า “จื่อยาโถวบอกว่าเย็นนี้จะทำเกี๊ยว ท่านปลุกนางขึ้นมาทำเถอะ เย็นเกินไปจะทำไม่ทัน”
จ้าวหลานเห็นบุตรสาวของตนเองเสียกิริยาเช่นกัน จึงรีบตอบรับไป “ได้ ข้าจะปลุกนางเดี๋ยวนี้ เจ้ากลับไปก่อนเถิด”
ครั้นหูเฟิงหมุนตัวจากไปแล้ว นางก็รีบปิดประตู แล้วสาวเท้าเข้าไปที่ข้างเตียง เพื่อดึงเสื้อผ้าให้บุตรสาวจนเรียบร้อย แล้วค่อยดันไหล่ของเด็กสาวเบาๆ “จื่อเอ๋อร์ ตื่นเร็ว”
ไป๋จื่อสะลึมสะลือพึมพำออกมาอยู่หลายคำ “ไอ้หยา ให้ข้านอนอีกสักหน่อยเถอะ อีกครู่เดียว!”
[1] ยามเซิน เท่ากับเวลาประมาณ 15:00 – 17:00 น.
[1] ยามเซิน เท่ากับเวลาประมาณ 15:00 – 17:00 น.
