จะปลูกมันฝรั่งที่บ้านข้าต่างหาก วันนี้มาตลาดก็เพื่อซื้อมันฝรั่งเจ้าค่ะ”
อีกฝ่ายรีบโบกมือ “ปลูกไปก็ไม่ดีหรอก ตอนนี้ไม่มีคนกินมันฝรั่งนี้แล้ว เจ้าปลูกไปไม่เท่ากับตัดอนาคตตัวเองหรอกหรือ?”
“นั่นขึ้นอยู่กับความพยายามเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาจะต้องมีคนชอบกินมันฝรั่งมากขึ้นเรื่อยๆ แน่” ไป๋จื่อกล่าว
ท่านยายเห็นสีหน้าจริงจังของนางไม่เหมือนกำลังล้อเล่น จึงไม่โน้มน้าวนางอีก “เอาล่ะ ตอนที่คนถึงทางตันจะก้าวเดินไปข้างหน้า หากไม่เอาหัวกระแทกกำแพง แล้วจะเจอทางกลับได้อย่างไร เจ้าอยากปลูกก็ปลูกเถิด”
หญิงชรายกตะกร้ามันฝรั่งทั้งสองไปตรงหน้าอีกฝ่าย “พวกเจ้านำกลับไปเถอะ คิดยี่สิบเหวินแล้วกัน”
ชั่งละสองเหวิน ยี่สิบเหวินก็สิบชั่ง แต่เมื่อครู่ที่นางถือตะกร้านี้ อย่าว่าแต่สองตะกร้าเลย เพียงแค่ตะกร้าเดียวก็หนักมากกว่าสิบชั่งแล้ว
นางหยิบเงินออกมาจากในกระเป๋าประมาณหกเฉียน ก่อนจะยัดเงินใส่มือของหญิงชรา “ท่านยาย นี่เป็นเงินซื้อมันฝรั่งเจ้าค่ะ ท่านเก็บไว้นะ”
ท่านยายเห็นนางให้เงินมากมายเช่นนี้ ไหนเลยจะยอมเก็บไว้ แต่ขณะกำลังจะปฏิเสธ กลับเห็นไป๋จื่อยัดเงินให้นางเพิ่มอีก อย่างน้อยน่าจะสี่เฉียน “นี่เป็นเงินซื้อสองตะกร้านี้ ท่านอย่าปฏิเสธเลยเจ้าค่ะ มันเป็นสิ่งที่ท่านควรได้รับ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ ท่านยายรักษาสุขภาพด้วย”
เด็กสาวหมุนตัว ตามหลังหูเฟิงเบียดเข้าไปในฝูงชน หายไปจากเบื้องหน้าของหญิงชราอย่างรวดเร็ว
หญิงชราน้
