ำตาคลอ ก่อนจะถอนหายใจยาวเสียงหนึ่ง คิดอยากจะหาเงาร่างของนางจากในฝูงชน แต่กลับมองอะไรไม่ชัดแล้ว
หลังจากยกมันฝรั่งกลับไปที่รถเทียมม้าแล้ว หูเฟิงก็ชี้มันฝรั่งพลางถาม “เจ้าคิดจะปลูกสิ่งนี้หรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอน เจ้าเห็นข้าดูเหมือนล้อเล่นหรืออย่างไร?”
“แต่สิ่งนี้กินแล้วตายนะ เจ้าปลูกแล้วใครจะซื้อ? คิดจะปล่อยให้เน่าในดินหรือ?”
“ข้าต้องมีแผนการอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ในเมื่อข้าคิดจะปลูกแล้ว แน่นอนว่าคิดหนทางต่อจากนั้นไว้เรียบร้อย วางใจเถอะ” ไป๋จื่อยิ้มพลางกล่าว
ชายหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูก กล่าวในใจ ‘ข้ามีอะไรไม่วางใจกัน มันเกี่ยวอะไรกับข้า?’
ทั้งสองเข้าไปในตลาดอีกครั้ง คิดจะซื้อผักและเนื้อสัตว์สักเล็กน้อย แต่ใครจะรู้ว่าแผงเนื้อในตลาดขายไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว แม้แต่หนังหมูก็ขายไปหมดเช่นกัน
“เถ้าแก่ วันนี้เป็นวันอะไรหรือ ยามนี้ยังไม่สายแท้ๆ ขายเนื้อไปจนหมดได้อย่างไรกัน?” ไป๋จื่อกล่าวกับเจ้าของแผงขายเนื้อที่กำลังเก็บแผงอยู่
……….
ตอนที่ 136 อุทกภัยจากทางใต้เจ้าของแผงเป็นบุรุษอายุสามสิบต้นๆ ดูแล้วห้าใหญ่สามหนา[1] ใบหน้ามีแต่ก้อนเนื้อ ครั้นเห็นคนถามเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง เขาจึงตอบว่า “วันนี้ไม่ใช่วันอะไรทั้งนั้นแหละ”ไป๋จื่อถามอีก “เช่นนั้นเหตุใดในตลาดคนเยอะขนาดนี้เล่า หลายวันก่อนไม่เห็นคนเยอะเท่านี้เลย”เจ้าของแผงมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถอนใจกล่าวว่า “ได้ยินว่าทางใต้เกิดน้ำท่วมใหญ่ ผู้ประสบภัย
