เหล่านี้ เป็นสิ่งที่ต้องใช้เงินทำขึ้นมา เงินของจ้าวหลาน ไม่ใช่เงินของนางหรอกหรือ? นางจะไม่เจ็บใจได้หรือ?“นี่ๆ ทำสิ่งของเหล่านี้ต้องใช้เงินไม่น้อยกระมัง?” หญิงชราถามจ้าวหลานส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ พวกนี้พี่หูเป็นคนทำให้ทั้งหมด”ลูกตาของพวกนางเกือบจะถลนออกมา อะไรนะ? หูจ่างหลินทำให้?หลิวซื่อปากไว พูดโพล่งออกมาว่า “หูจ่างหลินดูแลพวกเจ้าก็นับว่าไม่เลวแล้ว ยังทำของพวกนี้ให้พวกเจ้าโดยที่ไม่มีเหตุผลอีกหรือ? เขาต้องมีแผนอะไรแน่”จ้าวหลานชำเลืองมองนาง ในดวงตาเต็มไปด้วยแววถากถาง “ตอนที่พวกเจ้าไล่ข้ากับจื่อเอ๋อร์ออกจากบ้านอย่างไร้น้ำใจ ก็เป็นพี่หูที่ให้ที่ซุกหัวนอนกับพวกข้า เขาไม่เคยขออะไรที่เกินเลยจากพวกข้าเลย”“บนโลกนี้มักจะมีคนบางจำพวก ที่ชอบใช้นิสัยใจคอของตนเอง ไปตัดสินใจจิตใจของคนอื่น”หลิวซื่องุนงงอยู่บ้าง ด้วยคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจ้าวหลานที่ปกติดูซื่อบื้อ จะฝีปากกล้าได้ถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าไป๋จื่อถึงได้รู้จักพูดถึงเพียงนั้นหญิงชราถลึงตาใส่หลิวซื่อครั้งหนึ่ง เป็นการตำหนิว่านางพูดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้จ้าวหลานยังไม่ตกลงกลับสกุลไป๋ แล้วพวกนางจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจได้หรือ?นางเข้าไปใกล้ๆ จ้าวหลาน ก่อนจะจับมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นปั้นยิ้มจอมปลอมออกมา “จ้าวหลานเอ๋ย จะว่าอย่างไรพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เรื่องแยกบ้านครั้งนี้ นับเป็นการตัดสินใจด้วยความบุ่มบ่าม พอพวกเจ้าไปแล้
