วข้าก็รู้สึกเสียใจ จะว่าอย่างไรดีล่ะ เจ้าก็เป็นถึงภรรยาของเจ้าสาม แม้จื่อเอ๋อร์จะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากเจ้าสาม แต่ก็เป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เจ้าสามรักมากที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะตัดใจไล่พวกเจ้าออกไปได้จริงๆ อย่างไร ตอนนั้นข้าโกรธจนเลอะเลือนจริงๆ”เมื่อพูดถึงเจ้าสาม จุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจของจ้าวหลานถูกกระแทกอย่างแรงครั้งหนึ่ง รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมารางๆครั้นเห็นสีหน้าของจ้าวหลานเปลี่ยนไป หญิงชราก็ถือโอกาสตีเหล็กตอนที่ยังร้อน “หลานเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้แม่เองที่ไม่ดี ทำผิดต่อเจ้าและจื่อเอ๋อร์ วันหน้าจะไม่มีอีกแล้ว ข้าคิดทบทวนดีแล้ว หลายปีมานี้เจ้าได้รับความลำบากมากมายเมื่ออยู่ที่บ้าน ถึงแม้ตอนนี้จะทำงานหนักไม่ได้แล้ว ก็ให้พวกข้าสกุลไป๋ดูแลเจ้าเถอะ สกุลไป๋ต่างหากถึงจะเป็นครอบครัวของเจ้า”ความเจ็บปวดในแววตาของจ้าวหลานค่อยๆ หายไป ส่วนใบหน้าที่ชวนสะอิดสะเอียนของหญิงชราเบื้องหน้า นางไม่อยากเห็นอีกแม้แต่วินาทีเดียว“คำพูดเหล่านี้ หากท่านพูดกับข้าก่อนจะแยกบ้าน ก็อาจจะยังพอมีประโยชน์ แต่มาพูดเอาป่านนี้ มันไม่สายไปหน่อยหรือ?”หลิวซื่อรีบพูดเสริม “จะสายไปได้อย่างไร? นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง ไม่สายไปเลยสักนิด วันนั้นพอพวกเจ้าไป ข้ากับท่านแม่ก็รู้สึกเสียใจนัก ตอนนี้อยากจะมาหาพวกเจ้า แต่ในบ้านก็เละเทะพอดี…ถึงตอนนี้ยังเก็บกวาดไม่เสร็จเลย ถึงได้ช้าไปสองวันเช่นนี้”จ้าวหลานตาสว่างเพราะคำพูด
