ตอนที่ 127 ปลูกอะไร?
“ข้าเป็นคนไข้ ข้ามีสิทธิ์ตัดสินใจว่าตนเองจะได้รับการรักษาอย่างไร”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ เจ้าไม่มีสิทธิ์เช่นนั้น ควรจะรักษาอย่างไร ล้วนต้องขึ้นอยู่กับหมอ เจ้าสามารถแสดงความไม่พอใจและแนะนำได้ แต่จะฟังหรือไม่ การตัดสินใจอยู่ที่ข้า”
หูเฟิงจ้องนาง จ้องมองดวงตาที่เมื่อครู่โค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวเพราะรอยยิ้ม ทว่าตอนนี้กลับจริงจังและสงบนิ่ง แท้จริงแล้วนางเป็นเด็กสาวแบบใดกันแน่? ภายในเปลือกที่อ่อนแอนี้ มีหัวใจเช่นไรอยู่กัน?
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วสาวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
นางกลับหลังหันช้าๆ มองเงาหลังสูงใหญ่ของเขาหายไปจากเบื้องหน้า คิ้วได้รูปสวยขมวดเล็กน้อย หูเฟิงผู้นี้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมด ทว่าก็ยังลึกล้ำยากหยั่งคาด หากวันใดที่ความทรงจำของเขากลับมา เขาจะเป็นคนอย่างไรกัน?
หลังจากพักผ่อนช่วงกลางวันสั้นๆ แล้ว ไป๋จื่อกับจ้าวหลานก็ไปที่บ้านของท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะตามอีกฝ่ายไปดูที่นาที่แบ่งให้กับพวกนางสองแม่ลูก
เพราะเป็นสตรี สองแม่ลูกได้แบ่งนาน้ำทั้งหมดเพียงหนึ่งหมู่ ตำแหน่งไม่นับว่าดี แต่ก็ไม่นับว่าแย่เช่นกัน จ้าวหลานรู้สึกพอใจมากแล้ว
ดินทรายมีอยู่ครึ่งหมู่ เป็นที่ที่รกร้างมากนานมากแล้ว หากต้องการจะปลูกอะไร ดูท่าทางต้องเสียเวลาไปไม่น้อยเลย
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านพาพวกนางไปดูที่เสร็จ ระหว่างทางกลับมา เขาก็ชี้ที่สองหมู่ใน
