คงทนนาวนานนักและความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านี้ ก็เป็นกำลังใจให้นางผ่านหลายปีที่ยากลำบากเหล่านั้นไป๋จื่อเองก็น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน ต้องเป็นเพราะชาติก่อนนางเป็นหมอ ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย ดังนั้นถึงได้ให้นางอยู่ที่นี่ ได้พบเจอกับบิดาและมารดาเช่นนี้นางกอดมารดาของตนแน่นขนัด ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา กล่าวเสียงสะอื้นว่า “ท่านแม่ ขอบคุณนะเจ้าคะ ขอบคุณท่านกับท่านพ่อ เป็นพวกท่านที่ทำให้ชีวิตของข้ามีความหวัง มอบบ้านให้กับข้า ให้ข้าได้รู้จักกับความรักที่แท้ตริง ท่านแม่ ข้าจะเป็นลูกสาวของท่านตลอดไป พู่หยกชิ้นนั้น หากคนสกุลไป๋ต้องกัน ก็ให้พวกเขาเอาไปเถิดเจ้าค่ะ ครอบครัวที่ทอดทิ้งข้าไปแล้ว เหตุใดข้าต้องไปตามหาพวกเขาด้วยเล่า ข้ามีท่านก็พอแล้ว”
ตอนที่ 128 เป็นลูกสาวของท่านตลอดไป
มันฝรั่ง หากออกผลดีล่ะก็ ปริมาณต่อหนึ่งหมู่ก็ได้ถึงหมื่นชั่งแล้ว ส่วนปริมาณต่อหนึ่งหมู่ของข้าวสาลี ถึงแม้จะเก็บเกี่ยวได้มาก แต่ก็ได้เพียงไม่กี่ร้อยชั่งเท่านั้น
เพียงแต่ไม่รู้ว่านางจะหามันฝรั่งที่นี่ได้หรือไม่
ดูท่าทางพรุ่งนี้นางน่าจะต้องไปดูที่ตลาดในเมืองสักหน่อย
หลังจากกินข้าวเย็นแล้ว ไป๋จื่อกับจ้าวหลานก็กลับไปที่เรือนไม้ เมื่อล้างหน้าล้างตาและนอนลง ฝ่ายมารดาก็เข้าไปถามใกล้ๆ ไป๋จื่อ “จื่อเอ๋อร์ ที่ตอนกลางวันเจ้าบอกกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านว่าอยากปลูกอย่างอื่น คืออะไรหรือ”
ไป๋จื่อหาวหวอด “ขอข้าเก็บไว้เป็นความลับก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้
