นางกอดมารดาของตนแน่นขนัด ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา กล่าวเสียงสะอื้นว่า “ท่านแม่ ขอบคุณนะเจ้าคะ ขอบคุณท่านกับท่านพ่อ เป็นพวกท่านที่ทำให้ชีวิตของข้ามีความหวัง มอบบ้านให้กับข้า ให้ข้าได้รู้จักกับความรักที่แท้ตริง ท่านแม่ ข้าจะเป็นลูกสาวของท่านตลอดไป พู่หยกชิ้นนั้น หากคนสกุลไป๋ต้องกัน ก็ให้พวกเขาเอาไปเถิดเจ้าค่ะ ครอบครัวที่ทอดทิ้งข้าไปแล้ว เหตุใดข้าต้องไปตามหาพวกเขาด้วยเล่า ข้ามีท่านก็พอแล้ว”
