ั้น ก็ยังถูกคนใจร้ายทิ้งไว้ในป่าเขา หากเจ้ารองไม่ผ่านไปพอดี เด็กคนนี้คงจะตกเป็นอาหารของสัตว์ป่าเป็นแน่แท้
สถานที่ที่พบนาง มีต้นจื่อขาวอยู่หลายต้น ดังนั้นเจ้าสามจึงตั้งชื่อให้นางว่าไป๋จื่อ
ในผ้าอ้อมที่ห่อตัวนางไว้ มีพู่หยกวางอยู่ด้วยชิ้นหนึ่ง เจ้าสามเห็นว่าพู่หยกนั้นไม่เหมือนสิ่งของของชาวบ้านทั่วไป เกรงว่าคนสกุลไป๋เห็นแล้วจะเกิดความโลภ จึงแอบซ่อนเอาไว้ แม้แต่นางก็ไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ที่ใด
ต่อมาเจ้าสามบาดเจ็บ ทีแรกคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ จึงไม่ได้ฝากฝังอะไรไว้กับนาง แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นจะอาการทรุดลงอย่างกะทันหัน สุดท้ายแล้วเขายังไม่ทันได้ฝากฝังอะไร ก็จากไปเสียแล้ว
จ้าวหลานเล่าเรื่องเหล่านี้พร้อมน้ำตานองหน้า ไม่ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม แต่นางยังคงไม่ลืมเลือนสามีของตน
ผู้ชายที่แม้จะมีข้าวแค่คำเดียว ก็จะเหลือให้นางและไป๋จื่อ
แม้เขาจะยากจน แม้จะพูดอะไรในบ้านไม่ได้ แต่เขาก็เป็นสามีที่ดีคนหนึ่ง เป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง นางเกลียดตนเองมาโดยตลอด เหตุใดถึงให้กำเนิดบุตรกับเขาไม่ได้ โชคดีที่ต่อมามีไป๋จื่อ ชีวิตของพวกเขาจึงค่อยๆ มีรอยยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มนี้ไม่ได้คงทนนาวนานนัก
และความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านี้ ก็เป็นกำลังใจให้นางผ่านหลายปีที่ยากลำบากเหล่านั้น
ไป๋จื่อเองก็น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน ต้องเป็นเพราะชาติก่อนนางเป็นหมอ ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย ดังนั้นถึงได้ให้นางอยู่ที่นี่ ได้พบเจอกับบิดาและมารดาเช่นนี้
