ตอนที่ 123 น้ำเข้าสมอง
หลิวซื่อรีบเอ่ย “ท่านแม่ ท่านเลอะเลือนแล้ว วันนี้ไป๋จื่อและจ้าวหลานได้เงินหนึ่งร้อยตำลึงไป และพวกนางยังแบ่งที่ดินอยู่อาศัยและที่นาจากท่านหัวหน้าหมู่บ้านได้อีก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นทรัพย์สมบัติ หากคืนดีกับพวกนางได้ ของเหล่านี้ไม่ใช่ว่าล้วนเป็นของสกุลไป๋หรือ”
เมื่อเจ้าใหญ่ได้ยินดังนั้น เขาก็รีบเข้ามาใกล้ “ใช่ๆๆ ภรรยาของข้าพูดไม่ผิด ขอเพียงพวกเราคืนดีกับไป๋จื่อและจ้าวหลานได้ แล้วรับพวกนางกลับมา ของเหล่านี้ย่อมต้องยึดมาไม่ใช่หรือ ต่อไปหากพวกนางคิดแยกบ้านอีก พวกเราก็ให้พวกนางไปดังเดิม”
หญิงชราแค่นหัวเราะ “พวกนางช่างได้เปรียบนัก หากไม่ใช่เพราะเห็นเงินและที่นา ชีวิตนี้ของพวกนางก็อย่าได้คิดจะเหยีบเข้าสกุลไป๋ของพวกเราอีกเลย”
บัดนี้จางซื่อและไป๋เจินจูหอบกระเป๋าเข้ามาในลานบ้าน ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาพอ จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย้ย “พูดเหมือนไป๋จื่อกับจ้าวหลานฝันอยากจะกลับมาอย่างไรอย่างนั้น”
หลิวซื่อถลึงตามองจางซื่อ ก่อนจะกล่าวด้วยความโมโห “เจ้ายังรู้จักกลับมาด้วยหรือ เหตุใดรีบไปนัก”
จางซื่อก็มีไฟโทสะอยู่เต็มเปี่ยม “ทำไม เห็นข้าไม่ได้ถูกโบยเช่นเดียวกับพวกเจ้า ก็เลยไม่พอใจอย่างนั้นหรือ”
หญิงชราปวดหัวกับการต่อแกต่อคำของพวกนาง จึงตำหนิว่า “หุบปากให้หมด บ้านนี้ยังคึกคักไม่พอหรืออย่างไร”
นางหันหน้าไปถลึงตามองจางซื่อ “ในเมื่อกลับมาแล้วก็ไปทำอาหาร อย่าจงใจหาเรื่องที่นี้”
จงใจหาเรื
