นมาก่อเรื่องที่นี้ ถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้”
หลายวันมานี้ไป๋เจินจูอาศัยอยู่ที่บ้านของท่านลุงตนเอง ได้ยินข่าวลือพวกนี้อยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้
“ไป๋จื่อไม่ได้แต่งไปหรือเจ้าคะ”
“แน่นอนว่าไม่ได้แต่ง คนผู้นั้นจากหมู่บ้านไป๋หยางบีบคั้นจนท่านย่าเจ้าคืนเงิน ท่านย่าของเจ้าโกรธจนไล่ไป๋จื่อกับจ้าวหลานออกไป ทั้งยังเขียนหนังสือตัดสัมพันธ์ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน บัดนี้พวกนางไม่ใช่คนของพวกเราสกุลไป๋แล้ว” จางซื่อกล่าว
บนใบหน้าของไป๋เจินจูปรากฏแววตื่นเต้น “เช่นนั้นก็ดีนัก ไป๋จื่อเด็กน่าตายนั่น สุดท้ายก็ไปพ้นหูพ้นตาข้าได้เสียที”
ในใจของบุตรสาวตนคิดอย่างไร จางซื่อรู้ชัดเจน
ไป๋จื่อรูปร่างได้สัดส่วน ผิวขาวละเอียดตามธรรมชาติ ถึงแม้ตากแดดจนดำ ก็จะกลับมาขาวผ่องได้อย่างรวดเร็ว ตอนที่ยืนอยู่กับเจินจู ก็มักจะกลบรัศมีของเจินจูไว้ สร้างความชิงชังให้กับนางนัก
