ตอนที่ 113 ปรักปรำ
รวมกันแล้วไม่น่าเกินสองตำลึง
เมิ่งหนานชี้หีบเงิน พลางถามว่า “เดิมทีเงินสามสิบตำลึงที่เจ้าทำหาย ล้วนใส่ไว้ในนี้หรือ”
หญิงชราพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าใส่ไว้ในนี้ ล้วนใส่ไว้ด้านในทั้งหมด ตอนนี้ถูกนางเด็กไป๋จื่อ…ใจดำขโมยไปแล้ว”
เขารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว พลันสะบัดมือโยนกล่องนั้นลงบนพื้น พวงทองแดงด้านในหล่นออกมา “ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังไม่ยอมพูดความจริงอีก ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ”
อีกฝ่ายตกใจจนขาอ่อน คุกเข่าลงบนพื้นดังปัก ทว่ากลับยังคงปากแข็ง “ใต้เท้า ยายแก่อย่างข้าจะกล้าปิดบังใต้เท้าได้อย่างไร สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงทุกคำ ขอใต้เท้าตัดสินอย่างชัดเจนด้วย”
เมิ่งหนานพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะให้โอกาสตัดสินอย่างชัดเจนกับเจ้า”
เขาหันไปพูดกับองครักษ์จินว่า “เจ้าไปนำเงินในรถม้ามา”
องครักษ์จินรีบไป ครั้นกลับมา ในมือถือถือถาดรองใบหนึ่ง บนนั้นปิดผ้าสีแดงเอาไว้ด้วย
เมิ่งหนานดึงผ้าสีแดงออก เผยให้เป็นเงินตำลึงยี่สิบก้อนบนถาดรองวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก้อนหนึ่งห้าตำลึง ส่วนร้อยตำลึงทั้งหมดยี่สิบก้อน
“นำสามสิบตำลึงใส่หีบ” เมิ่งหนานกล่าวกับองครักษ์จิน
เมื่อหญิงชราได้ยินดังนั้นก็พลันเบิกบานใจ ไฟโทสะมลายสิ้น ใต้เท้าเมิ่งหนานไขคดีนี้ไม่ได้ จึงคิดจะใช้เงินของฝ่ายราชการมาชดเชยให้พวกนางหรือ
องครักษ์จินส่งถาดรองถึงมือเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นก็ก้มลงหยิบหีบขึ้นจากบนพื้น แล้วห
