รู้จักร่างกายของข้า สิบไม้ยังรับไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยี่สิบไม้ ท่านให้เจ้ารองรับแทนเถิด เขายังหนุ่ม ทั้งยังเป็นผู้ชาย ร่างกายแข็งแรง เขาต้องทนไหวแน่ๆ”หญิงชราไม่ได้ส่งเสียง ส่วนเจ้ารองโมโหขึ้นมา “พี่สะใภ้ ท่านพูดจาอะไรต้องมีเมตตา ตอนที่มีประโยชน์ พวกท่านล้วนครองไปหมดเสียส่วนใหญ่ ตอนนี้ต้องรับโบยแทนท่านแม่ ท่านถึงคิดถึงบ้านรองอย่างพวกข้าหรือ เหตุใดท่านไม่ให้พี่ใหญ่รับโบยสิบไม้แทนท่านแม่เล่า”“พี่ใหญ่ของเจ้าบาดเจ็บ สองมือยังไม่หายดี จะรับยี่สิบไม้ได้อย่างไร” หลิวซื่อรีบกล่าวสายตาของเจ้ารองตกลงบนร่างของไป๋ต้าเป่า แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ต้องเรียกต้าเป่าแล้ว เขาต่างหากที่เป็นคนหนุ่มแข็งแรงอย่างแม้จริง ถึงแม้ถูกตีจนกระดูกหัก อย่างไรกระดูกก็ต่อกันเร็วกว่าพวกข้านัก”หลิวซื่อรีบโบกมือ “ไม่ได้ๆ ต้าเป่าไม่ได้ ให้ฟู่กุ้ยรับไปแล้วกัน”ขณะทั้งสองคนกำลังถกเถียง เจ้าหน้าที่ที่เตรียมลงโทษเรียบร้อยแล้วกลับไม่ทนรอ “ขืนปรึกษากันไม่ได้อีก ก็ให้พวกเจ้ารับไปคนละยี่สิบไม้”ไป๋เสี่ยวเฟิงที่เงียบเชียบไม่พูดจามาโดยตลอด เดิมทีก็โมแทบตายเพราะเรื่องโบยอยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้ยินว่าจะได้เพิ่มอีกสิบไม้อีก เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนใจ จึงตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ ท่านกับอารองก็รับแทนท่านย่าคนละห้าไม้เสียเลย เช่นนี้ไม่ยุติธรรมกว่าหรือ”หลิวซื่อเชื่อฟังไป๋เสี่ยวเฟิงแต่เพียงผู้เดียวมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นางพลันปรบมือ “
