ที ทำเป็นว่าไม่เห็นสายตาของมารดา
เจ้ารองเห็นดังนั้น พลันกล่าวในใจว่า ‘ประโยชน์ใดในบ้านล้วนตกมาไม่ถึงข้า ตอนนี้ต้องการคนรับโบยแทนถึงจะคิดถึงข้าหรือ’
เขาก็หันหน้าไปมองทางอื่นเช่นกัน ไป๋ต้าเป่าหลบไปอยู่ด้านหลังของหลิวซื่อทันที แม้ไป๋เสี่ยวเฟิงจะไม่ได้ขยับตัว แต่ก็ไม่คิดจะเอ่ยปาก ส่วนไป๋ฟู่กุ้ยกลับรู้สึกอดทนรนไม่ไหว ครั้นคิดจะเอ่ยปาก บิดาของเขากลับถลึงตาใส่ ไม่อนุญาตให้พูดจา
หญิงชรารู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง สายตาตกไปอยู่ที่ตัวของหลิวซื่อ “กว้าหัว เจ้าช่วยแม่สักสิบไม้นะ เจ้ายังสาว ต้องรับได้แน่”
หลิวซื่อคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าแม่สามีจะเอ่ยปาก เป็นสตรีด้วยกัน นางก็อยากจะพูดนัก บุตรชายของตนเป็นแก้วตาดวงใจ แต่บุตรสาวของคนอื่นเป็นชิ้นเนื้อที่เน่าเปื่อยหรือ
นางกล่าวพร้อมใบหน้าซีดขาว “ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยท่าน แต่ท่านก็รู้จักร่างกายของข้า สิบไม้ยังรับไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยี่สิบไม้ ท่านให้เจ้ารองรับแทนเถิด เขายังหนุ่ม ทั้งยังเป็นผู้ชาย ร่างกายแข็งแรง เขาต้องทนไหวแน่ๆ”
หญิงชราไม่ได้ส่งเสียง ส่วนเจ้ารองโมโหขึ้นมา “พี่สะใภ้ ท่านพูดจาอะไรต้องมีเมตตา ตอนที่มีประโยชน์ พวกท่านล้วนครองไปหมดเสียส่วนใหญ่ ตอนนี้ต้องรับโบยแทนท่านแม่ ท่านถึงคิดถึงบ้านรองอย่างพวกข้าหรือ เหตุใดท่านไม่ให้พี่ใหญ่รับโบยสิบไม้แทนท่านแม่เล่า”
“พี่ใหญ่ของเจ้าบาดเจ็บ สองมือยังไม่หายดี จะรับยี่สิบไม้ได้อย่างไร” หลิวซื่อรีบกล่าว
ส
