ายตาของเจ้ารองตกลงบนร่างของไป๋ต้าเป่า แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ต้องเรียกต้าเป่าแล้ว เขาต่างหากที่เป็นคนหนุ่มแข็งแรงอย่างแม้จริง ถึงแม้ถูกตีจนกระดูกหัก อย่างไรกระดูกก็ต่อกันเร็วกว่าพวกข้านัก”
หลิวซื่อรีบโบกมือ “ไม่ได้ๆ ต้าเป่าไม่ได้ ให้ฟู่กุ้ยรับไปแล้วกัน”
ขณะทั้งสองคนกำลังถกเถียง เจ้าหน้าที่ที่เตรียมลงโทษเรียบร้อยแล้วกลับไม่ทนรอ “ขืนปรึกษากันไม่ได้อีก ก็ให้พวกเจ้ารับไปคนละยี่สิบไม้”
ไป๋เสี่ยวเฟิงที่เงียบเชียบไม่พูดจามาโดยตลอด เดิมทีก็โมแทบตายเพราะเรื่องโบยอยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้ยินว่าจะได้เพิ่มอีกสิบไม้อีก เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนใจ จึงตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ ท่านกับอารองก็รับแทนท่านย่าคนละห้าไม้เสียเลย เช่นนี้ไม่ยุติธรรมกว่าหรือ”
หลิวซื่อเชื่อฟังไป๋เสี่ยวเฟิงแต่เพียงผู้เดียวมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นางพลันปรบมือ “ใช่ๆ ทำเช่นนี้แหละ เช่นนี้ยุติธรรมนัก”
