เมื่อฟังถึงตรงนี้ หากเมิ่งหนานฟังเหตุผลใดไม่ออกอีก เช่นนั้นเขาก็เป็นข้าราชการไปโดยเปล่าประโยชน์แล้ว
……….
ตอนที่ 110 ธนาคารไท่เฟิง
เขาตะคอกใส่หญิงชราสกุลไป๋ “หุบปากให้หมด เจ้า พูดมาสิ แท้จริงแล้วสามสิบตำลึงนี้ได้มาอย่างไร หนึ่งปีที่นาเก็บเกี่ยวได้เท่าไร ค่าใช้จ่ายในบ้านเท่าไร หนึ่งปีหาเงินได้เท่าไร และได้เงินทั้งหมดนี้ในระยะเวลานานเท่าไร พูดมาให้ชัดเจน”
ในใจของหญิงชรารู้สึกร้อนรนนัก แม้นางจะเป็นผู้ดูแลเงินภายในบ้าน แต่กลับไม่เคยคิดบัญชีมาก่อน รู้เพียงหลังจากเก็บเกี่ยวทุกปี จะเก็บเสบียงไว้กินในบ้านจำนวนหนึ่ง ส่วนที่เหลือขายได้สองสามตำลึง หักค่าใช้จ่ายในบ้านและค่าเรียนหนังสือของเสี่ยวเฟิงไป ก็แทบจะไม่เหลือสักแดง ไหนเลยจะเก็บเงินได้
ในหีบใบเล็กๆ นั้นของนางเก็บเงินมากว่าค่อนชีวิต ทว่าก็เก็บได้แค่ไม่กี่ตำลึงเท่านั้น ครั้งก่อนให้จ้าวหลานรักษาบาดแผล ก็เสียเงินไปมากถึงสองตำลึง เงินในหีบตอนนี้เหลือน้อยจนเห็นก้นแล้ว
หลิวซื่อเห็นหญิงชราอ้าปากแต่พูดไม่ออก ในใจรู้สึกร้อนรนเช่นกัน จึงรีบดึงแขนเสื้อของสามีที่อยู่ข้างๆ ให้เขารีบพูดไกล่เกลี่ย
ถึงอย่างไรเจ้าใหญ่ก็เป็นบุรุษ ทั้งยังเป็นบุตรชายคนโตของตระกูล แม้เห็นข้าราชการแล้วจะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ควรทนมองมารดาถูกบีบคั้นจนพูดไม่ออก เช่นนั้นเขาก็เป็นแค่เต่าหัวหดเท่านั้น
