วกนางมีที่อยู่อาศัย แม้กระทั่งกำลังจะได้ครอบครองบ้านของพวกนางเอง พวกนางมีข้าวกิน และกินดีกว่าคนสกุลไป๋เช่นพวกเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า
ความประหลาดใจในตอนแรกของหญิงชราค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว นางชี้หน้าไป๋จื่อ “นางเด็กน่าตาย พูดเร็ว เจ้าขโมยเงินข้าใช่หรือไม่”
ไป๋จื่อคีบหมูผัดพริกหยวกเข้าไปในปากชิ้นหนึ่ง นางหันหน้ามาอย่างช้าๆ มองหญิงชราคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม “โอ้…พูดเช่นนี้ ท่านทำเงินหายหรือ”
อีกฝ่ายเชิดหน้ากล่าว “แน่นอน ข้าทำเงินหายแล้วพวกเจ้าเก็บได้ เจ้าอย่าได้ไม่ยอมรับเลย”
“เช่นนั้นหายไปเท่าไร” ไป๋จื่อถาม
หญิงชรากวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะเหล่านั้น ก่อนจะคิดคำนวณในใจว่าทำอาหารเหล่านี้ อย่างน้อยต้องใช้เงินสองตำลึงกระมัง รวมกับเงินซื้อที่ดินสำหรับอยู่อาศัย เช่นนั้นก็ต้องเป็นยี่สิบตำลึง
“สามสิบตำลึง ข้าทำเงินหายไปสามสิบตำลึง” นางคิดในใจดูแล้ว ในเมื่อพวกนางคิดจะซื้อที่ เช่นนั้นก็ต้องมีเงินสร้างบ้านด้วยแน่นอน
……….
ตอนที่ 102 พรุ่งนี้คิดบัญชีไป๋จื่อทำสีหน้าตกใจ “โอ้ เงินหายมากมายเช่นนั้น แย่จังเลยนะเจ้าคะ แล้วเหตุใดไม่ไปฟ้องร้องเล่า หากไม่ฟ้องร้อง เงินสามสิบตำลึงนี้ของท่านคงจะไม่ได้คืนมาแล้ว”หญิงชราแค่นหัวเราะ “ฟ้องร้องอะไร ก็เจ้านั่นแหละขโมยไป ข้ายังขำเป็นต้องฟ้องร้องอีกหรือ เจ้าอย่าได้คิดจะปฏิเสธเลย”เด็กสาววางตะเกียบในมือลง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น เพราะนางเตี้ยกว่าหญิงชราถึงหนึ่งศีรษะ
